Wszystkim Paniom, dziewczynom, kobietom – spełnienia marzeń :) A gdyby powyższe rytmy były za ostre, poniżej coś bardziej romantycznego.

• InDesign obchodzi 10-te urodziny.
• Na stronie MIDEA na Facebook trwa konkurs, w którym można wygrać identyfikację wizualną. Chcesz? Masz czas do piątku!

Plagiat na stronie strefareklamy.com

„Jak Cię widzą, tak Cię piszą” – to powiedzenie szczególnie sprawdza się, jeśli rozmawiamy o firmach i ich wizerunku. Jeśli źle dobierzesz ubranie, mogą Cię nie wpuścić do eleganckiej restauracji.

Tak zaczyna się tekst o ofercie na identyfikację na stronie MIDEA. Plagiat na stronie strefareklamy.com nie tylko zaczyna się tak samo, ale ciągnie się dość długo. Każdy kawałek tekstu na tej stronie pochodzi z midea.pl. Rozumiem kopiowanie kawałka tekstu, ale cały zakres usług? Marcin Skrzypczak, właściciel firmy, w swoim profilu na GoldenLine ma zapisany cel na rok 2009: „uruchomienie strony strefareklamy.com”. Cel na 2010 proponuję: „nie będę kradł tekstów od innych”.

Plagiat na stronie z-design.pl

Na końcu strona, od której wszystko się zaczęło. Dostałem dziś po południu maila z pytaniem, dlaczego pozwalamy na takie praktyki – tekst o ulotkach, folderach, drukach reklamowych czy opakowaniach jest żywcem ukradziony z naszej witryny. Do tego strona z-design wygląda jak strona firmy-krzak – nie ma na niej żadnego nazwiska, jedyną formą kontaktu jest e-mail i telefon komórkowy. Autor plagiatu, Robert Zawadzki, nie ma nawet profilu na GL (ma za to na nk – czyż internet nie jest pięknym miejscem?).

Siódme: nie kradnij

Teksty na stronach internetowych są chronione prawem autorskim (chyba, że licencja stanowi inaczej – np. teksty z tego blogu są udostępniane na licencji Creative Commons), a ludziom naruszającym to prawo grozi odpowiedzialność. Rozumiem ignorancję czy brak poszanowania prawa do niematerialnych wartości w przypadku przysłowiowego pana Rysia, który sprzedaje maszyny rolnicze – dla niego „pomysł” niekoniecznie musi mieć wartość (co wcale go nie usprawiedliwia, mówię tylko, że jestem w stanie go zrozumieć). Ale w branży, która żyje z pomysłów? Spodziewałem się czegoś innego…

Backchannel to komunikacja uczestników prelekcji, wykładu czy innego spotkania, prowadzona „na żywo”, równolegle do tej prelekcji. Oczywiście w czasie takiego wystąpienia nie można rozmawiać, więc uczestnicy piszą, niejako „za plecami prowadzącego”.

Słuchanie wykładu „wzbogaconego” o backchannel to rewelacyjne przeżycie (pod warunkiem, że widownia jest dojrzała, a nie składa się tylko z gimnazjalistów). W kanale można znaleźć komentarze, dodatkowe informacje, linki. To jak pasek z informacjami znany z TVN24, ale podający dane związane z tym, co się dzieje wokół nas.

Backchannel to także rewelacyjne narzędzie dla prelegentów (pod warunkiem, że mają dość dystansu do siebie, aby przeczytać uwagi – czasem kąśliwe – bez wpadania w gniew). Pozwala na poprawienie swoich umiejętności (jeśli ktoś mówi za cicho, za głośno, za szybko albo nudno, na pewno taka informacja znajdzie się w backchannel) i stanie się lepszym prelegentem. A jeśli backchannel jest publicznie dostępny (ostatni raz widziałem to na wrocławskim Barcampie), przysłowiowe „kończ waść, wstydu oszczędź” rzucone z sali jest wyraźnym znakiem, że prezentacja się dłuży.

Od strony narzędziowej do backchannelingu najlepiej nadaje się któreś z narzędzi „sieci czasu rzeczywistego” (real time web – świetną prezentację o tym miał Marcin Jagodziński, twórca Blipa), jak np. Blip czy Twitter.

Jak to wygląda w praktyce? To jest backchannel z mojej prezentacji na Internet Beta. Czyta się od dołu do góry. Oczywiście dużo lepiej czyta się go na żywo, ale „przeglądania wsteczne” daje mnóstwo informacji (tak naprawdę pod tym linkiem jest backchannel całej konferencji, ale jest ciężki do ogarnięcia).

W ogóle to dziękuję za świetne przyjęcie mojej prezentacji na Internet Beta. Naprawdę miałem tremę ;) Niepotrzebnie ;)

W USA trend ten powoli dojrzewa, dzieje się tak za sprawą „starzenia się” pierwszego pokolenia, które używało Facebooka, a także za sprawą popularyzacji tego serwisu wśród innych grup społecznych, niż tylko studenci college’ów. Ciekaw jestem, jak sprawa ta wygląda na naszym rodzimym gruncie – adopcja naszej-klasy odbyła się (jak mi się wydaje) masowo i od początku można było tam znaleźć trzydziesto- i trzydziestopięciolatków. Czy u nas „retroseksualni” pojawili się wcześniej, niż w USA? :)

Niecierpliwie czekam na debatę na ten temat w „Telewizji śniadaniowej” ;)

Globalne serwisy internetowe coraz częściej dostrzegają polski rynek i próbują (z lepszym lub gorszym skutkiem) go podbijać. Udało się „zlokalizować” Google, nie udało się AOL… Kto następny?

Gdybym miał postawić pieniądze, postawiłbym na LinkedIn. Ten ogólnoświatowy serwis profesjonalnych społeczności rozwija się bardzo dynamicznie, dodaje nowe, bardzo przydatne funkcje, których próżno szukać w naszych rodzimych odpowiednikach (np. GoldenLine i Profeo). Już dziś można na LinkedIn spotkać wielu Polaków, dla pozostałych barierą jest język – dokładnie tak samo, jak w przypadku Facebook’a. Czekam więc niecierpliwie na pojawienie się LinkedIn po polsku. To jest serwis, który może zatrząść sporym segmentem polskiego internetu.

Zaraz — powiesz na pewno — po co mi reklama, która jest niewidoczna? Czy celem reklamy nie jest pokazanie jej jak największej ilości osób?

Masz rację. I ta reklama będzie się pokazywać. Będzie się pokazywać… tylko i wyłącznie na zdjęciach.

Image Fulgurator (bo tak nazywa się to urządzenie) potrafi wykryć światło lampy błyskowej w otoczeniu i bardzo szybko wyemitować „swój komunikat” (pisany światłem innej, mocniejszej lampy błyskowej). Ten „komunikat” jest widoczny tylko przez bardzo mały ułamek sekundy, ale doskonale uwieczni się na fotografii.

Właściciele aparatów cyfrowych zobaczą efekt działania urządzenia natychmiast (i nie będą potrafili go wyjaśnić), a właściciele tradycyjnych aparatów obejrzą go dopiero po wywołaniu fotek. Jeśli komunikat reklamowy jest dobrany z humorem, może to być początek niezłej akcji wirusowej ;)

Poniżej przykład Image Fulgulatora w działaniu. Krótko na temat kontekstu: film nakręcono w Berlinie, na miejscu byłej kontroli granicznej pomiędzy Wschodnimi i Zachodnimi Niemcami. Znak „Wchodzisz do sektora amerykańskiego” jest bardzo często fotografowanym obiektem i to on stał się celem manipulacji. Obserwujcie reakcje turystów ;)

Tylko czekać aż ktoś zacznie tego używać do reklamy ;-))) Jeśli tak się stanie, chcę udziały w firmie :D
Projekt urządzenia znalazłem tutaj.

Wirusy na Maki oczywiście są, ale jakie! Taki Newton na przykład jest pokazywany w Museum of Modern Art jako dzieło sztuki. I to zasłużenie. Zobaczcie, jak wygląda Newton w działaniu :)

Moja ciocia jest z Pcimia ;-)