Dla tych, którzy nie wiedzą, czym jest Star Wars: The Force Unleashed — to gra RPG, której akcja rozgrywa się między pierwszą a drugą trylogią filmową. Jej bohaterem jest tajemniczy… uczeń Dartha Vadera. Myśl przewodnią gry (jak pisałem w poprzednim wpisie) można streścić jednym zdaniem: „Kick someone’s ass with the Force”. Demo spełnia tę obietnicę z nawiązką.

Szpiedzy Imperium donieśli mojemu Mistrzowi o odnalezieniu jednego z niewielu ocalałych rycerzy Jedi. Ten wariat nie tylko nie ukrywa się przed nami, ale na czele małego oddziału szturmowego napada imperialne krążowniki, wyrzynając załogę i przejmując nad nimi kontrolę. Na szczęście wiem, który statek jest jego kolejnym celem. Szybka jednostka odstawia mnie w jego pobliże, do środka dostaję się przez śluzę powietrzną.

Mój trening niemal dobiegł już końca, to pierwsza prawdziwa misja, na jaką się udaję. Czuję Moc, która przeze mnie przepływa. Swoje nowe umiejętności testuję na spacerujących w pobliżu robotach. Pierwszy pada od piorunów, na drugiego zrzucam jakiś złom, który był przyczepiony do ściany. Chaos, który powoduję, sprawia mi radość.

Drzwi. Nie mają zamka. Zbyt grube na pocięcie ich mieczem. Koncentruję się i pchnięciem Mocy wyrywam w nich dziurę. Za mała. Za mało mocy. Muszę nauczyć się bardziej koncentrować. Drugie pchnięcie. Przez tę dziurę będę w stanie już się przecisnąć, ale to na pewno nie jest wejście, które zrobi wrażenie.

Za drzwiami jest kilku rebelianckich żołnierzy. Rzucam jednego z nich na ścianę. Zanim zdąży się podnieść, jestem już przy nim, mój miecz świetlny kończy dzieło. Drugi jakimś cudem dotarł do zamocowanego na podłodze karabinu. Koncentruję się i wyrywam ze ściany jakiś metalowy zbiornik. Osłaniam się nim od strzałów, a następnie rzucam nim w karabin i rebelianta. Nie było już potrzeby podchodzić, wybuch zrobił swoje.

Czuję więcej mocy. Uczę się. Dobrze. Bo przede mną kolejne drzwi, tym razem zamierzam zrobić odpowiednie wrażenie moim wejściem. Koncentruję się i używam pchnięcia. Drzwi wylatują z zawiasami, zgarniając po drodze kilku żołnierzy, którzy ich pilnowali. Jestem w olbrzymim hangarze, z którego startują imperialne Tie Fightery. W tej chwili wiszą podwieszone pod wysokim sufitem, bo nie ma ich kto obsługiwać. Żołnierze Imperium toczą małą potyczkę na blastery z oddziałem rebeliantów. Z chwilą, kiedy drzwi na wysoki podest wybuchają, strzały milkną na chwilę, a wszystkie głowy odwracają się w moją stronę z niemym pytaniem, co się stało. Cóż, ja się stałem. Żadna ze stron nie wie jeszcze, po czyjej jestem stronie. Ich zaskoczenie rośnie w momencie, kiedy sprawiedliwie sieję chaos zarówno w jednych, jak i w drugich oddziałach. Rozkazy mojego Mistrza były jasne: Imperator nie może się dowiedzieć o moim istnieniu, więc nie zostawiam świadków. Mam zabić wszystkich, niezależnie od tego, czy to żołnierze Imperium, czy rebelianci. A rozkazy Mistrza trzeba wypełniać co do joty.

Chwytam mocą podwieszony pod sufitem Tie Fighter. Rzucam mieczem świetlnym w jego mocowanie, spada na dół i wybucha. To wyrównało trochę szanse, choć nowi żołnierze wjeżdżają do hangaru z podziemnych platform. Kilkudziesięciu zwykłych wojaków nie jest w stanie sprostać wściekłemu Mrocznemu Jedi. Mój sposób walki można opisać tylko w jeden sposób: sieję chaos. Rzucam przedmiotami i ludźmi. Miotam pioruny i powoduję wybuchy. Miecz świetlny to tylko jeden z niewielu sposobów na pozbycie się kilku żołnierzy. Bardzo często oni po prostu nie wiedzą, co ich uderzyło. Kiedy po minucie pozwalam sobie na chwilę odpoczynku, hangar jest pusty…

To moja krótka impresja na temat wrażeń z grania. „Sianie chaosu” to rzeczywiście najbardziej odpowiedni termin na to, co mogę robić. Możliwości taktyczne walki są niemal nieograniczone. Mogę po prostu machać mieczem świetlnym, ale na wyższych poziomach trudności ta taktyka się nie sprawdza. Mogę złapać dowolny przedmiot za pomocą force grip, a następnie przesunąć go i rzucić. Doskonale sprawdza się np. rozbijanie oddziałów jak kręgli za pomocą jakiegoś wielkiego metalowego przedmiotu. Ale jest lepiej. W momencie, kiedy mam przedmiot (czy też człowieka, jeśli o to chodzi), mogę rzucić w niego mieczem świetlnym, który nie tylko rozetnie go na pół (powodując wybuch, jeśli trzymam wybuchowy pojemnik), ale także skosi wszystko na swojej drodze… i w drodze powrotnej. Jeden taki manewr wystarczy często do usunięcia całkiem sporego oddziału…

Z kolei force push powoduje pchnięcie wszystkiego, co jest na mojej drodze w odpowiednim kierunku. Na początku jest to tylko małe pchnięcie, ale w momencie, kiedy nauczymy się „ładować” pchnięcie, można za jego pomocą dokonywać naprawdę potężnych zniszczeń. Do tego oczywiście tradycyjne pioruny — takie moce dostajemy na początku. Jednak ich potęgą są właśnie kombinacje: wspomniany już grip z mieczem świetlnym, czy z piorunami…

Czego mi brakowało w demo? Historii.

To znaczy wiem, że w pełnej grze będzie historia, ale w wersji demo nie dostajemy nawet przedsmaku. Jednominutowy film wprowadzający sugeruje jedynie (uwaga: spoiler demo!), że Vader zabił ojca swojego ucznia (ojciec był jakimś rycerzem Jedi), a syna zabrał do siebie, aby go szkolić. I że syn to w jakiś sposób pamięta… Aż tyle i tylko tyle.

Brakowało mi też całej otoczki RPG — awansowania postaci, rozwijania umiejętności itp. Jeden etap gry to typowy hack’n'slash, spodziewam się więcej.

Jeśli miałbym podsumować: grywalność jest lepsza nawet od Mass Effect (do którego praktycznie nie mam zastrzeżeń), a na resztę trzeba będzie poczekać, aż zobaczymy całość. Europejska premiera 19 września…

• Star Wars: Force Unleashed
• Star Wars: Knights of the Old Republic
• Alior Bank i kawał o raju dla informatyków
• 5 osób, które podziwiam
• Ikony ze Star Wars

• Na Gwiazdkę (sic!) dostałem Assassin’s Creed i Mass Effect na Xboksa 360;
• AC — nudny. Grafika rzeczywiście wbija w siedzenie i pierwsze misje grałem ze szczęką na ziemi, jednak „grywalność” leży — w trzecim czy czwartym mieście robienie tego samego (nawet w ładny sposób) zrobiło się nudne. Efekt? Wymieniłem po dwóch tygodniach grania na „Conana” (mamy tu we Wrocławiu taki fajny sklep, co wymienia gry na konsole na inne, za drobną opłatą, super sprawa).
• Mass Effect — to co innego. RPG na konsolę z prawdziwego zdarzenia. Przeszedłem dwa razy (raz mężczyzną, raz kobietą — było kilka wątków, których nie dało się załatwić na raz) i jestem zachwycony. Pierwsze wrażenie po grze? Za krótka! Ale podobno ma być trylogia, czekam niecierpliwie na dalszy ciąg.
• Conan — porządny hack’n'slash dostarczył mi dużo więcej rozrywki, niż „wypasiony” AC. Nie przeszedłem jeszcze całego — praca i rodzina zmusiły mnie do odłożenia grania dwa miesiące temu. Nie zdążyłem jeszcze podłączyć konsoli od tego czasu.
• A skoro przy hack’n'slash jesteśmy, Blizzard udostępnił Diablo II jako digital download — czyli gra nie wymaga płyty, instaluje się z netu. Co lepsze, serial z polskiego Diablo II na Win (do kupienia za grosze w naszych sklepach) daje prawo do ściągnięcia zarówno wersji na Win, jak i Mac. Diablo II to nadal świetna rozrywka na wieczór ;) Przy okazji, Starcraft oraz Warcraft III są dostępne na takich samych zasadach.

Tyle tytułem przydługiego wstępu. Teraz o najnowszej mojej przygodzie z grami na urządzeniu, którego wcześniej do grania nikt nie używał — Apple iPod Touch.

iPod Touch do tej pory służył mi przede wszystkim jako mobilna platforma wideo oraz rewelacyjny organizer (wierzcie mi, nie ma lepszej aplikacji do czytania poczty na urządzeniu mobilnym, sprawdziłem to). Jedak 11 lipca Apple uaktualnił oprogramowanie do iPoda do wersji 2.0. Poza aktualizacją zabezpieczeń, ulepszeniem możliwości wbudowanych programów, pojawiła się jedna, bardzo ważna nowość. Możliwość instalowania aplikacji zewnętrznych producentów. A jedną z głównych kategorii tych aplikacji są… gry właśnie. Okazuje się, że chip siedzący w Touchu ma całkiem niezłe możliwości jeśli chodzi o grafikę. Touch ma jeszcze jedną funkcję, która sprawdza się rewelacyjnie w graniu — to czujnik położenia. Urządzenie wie, kiedy trzymamy je w pionie, a kiedy w poziomie, kiedy obracamy itp. Na początku służyło to tylko i wyłącznie do obracania fotek, żeby lepiej dostosować się do ekranu. Teraz jednak akcelerometr dostał „nowe życie”.

Sterowanie programami za pomocą akcelerometru nie jest nowością, bardzo popularne stało się dzięki konsoli Nintendo Wii, ale i na Maca są gry, które z tego korzystały, pisałem o tym w 2006 roku.

Gry na Toucha kupujemy w App Store. Dobra wiadomość jest taka, że jest on już oficjalnie dostępny dla Polski — to znaczy nie trzeba już „kombinować”, żeby móc zapłacić za aplikację polską kartą kredytową. Aplikacje można kupować albo bezpośrednio z urządzenia, albo za pomocą iTunes (na Maca i PC), a potem synchronizować je z iPodem.

Kupowanie w App Store jest bajecznie proste. Co prawda 11 lipca (w dniu premiery) nie dało się z niego skorzystać, serwery Apple zatkały się z powodu olbrzymiego zainteresowania, ale już dzień później mój portfel odchudził się o 9 dolarów, a na moim iPodzie znalazła się gra Crash Bandicoot Nitro Kart 3D.

Jak sama nazwa wskazuje, gra jest wyścigówką, w której uczestniczą popularne postacie z serii gier komputerowych (i konsolowych) Crash Bandicoot. Pierwsze wrażenie z grania? WOW! Sterowanie małym samochodzikiem przez przechylanie iPoda (jak prawdziwej kierownicy) jest zupełnie naturalne, nie trzeba się tego uczyć. Grafika jest całkiem niezła, misje zróżnicowane (można zafundować sobie szybki rajd, jeśli nie mamy czasu, bądź całą serię, jeśli akurat mamy chwilę)… Brakuje trochę opcji „multiplayer”, ale w App Store są także i takie gry (Pong na wielu graczy rządzi!).

Jak najlepiej zrecenzować gry na iPoda Touch? W weekend bawiłem się na weselu mojej siostry. Dość powiedzieć, że Touch i Crash robili tam furorę, nie tylko wśród najmłodszych ;) Zabawnie było obserwować trzydziesto- i czterdziestolatków przechylających się razem z małym metalowym gadżetem :D

Teraz czekam na jakąś kosmiczną strzelankę :D Dajcie znać, jak coś fajnego wynajdziecie w App Store.

• Apple pokazuje iPod Touch
• iPhone jako platforma do gier
• Apple i Intel jednak razem
• Apple sprzedał 100 milionów piosenek w Europie
• Rodzina się powiększyła…

• Star Wars: The Force Unleashed demo
• Microsoft będzie płacił autorom blogów
• Nikt nie chce moich pieniędzy?
• Kim jest ten pan?
• To co, może własne Weblogs Inc.?

W naszych rodzimych blogach reklamowych kampania gry Hitman: Blood Money przeszła bez echa. A szkoda, bo reklamy nie dość, że kontrowersyjne, to jeszcze doskonale oddają klimat gry. Zrobione z pomysłem — do mnie przemawiają.

Wszysckie screeny do obejrzenia na przykład tutaj.

Bezpośrednie linki: [1] [2] [3]

• Banksy ma konkurencję :-)
• Punkty za oryginalność :-)
• Czarujący i dobry z natury :-)
• Google Reader
• Pierwsze screeny Dooma 4 :)

Na początku należy zaznaczyć, że gra ma olbrzymie wymagania sprzętowe. Half Life 2 na moim domowym komputerze śmiga bez problemu w 1600×1200 z włączonymi wszystkimi bajerami. Oblivion po uruchomieniu testu sprzętowego zalecił mi… 640×480 :) „Nie, to już przesada” pomyślałem i przycisnąłem do zabójczej rozdzielczości 800×600, włączając wszystkie bajery oprócz 4x antyaliasingu (zostałem przy wersji 2x). Gra się uruchomiła :)

Grafika naprawdę zasługuje na pochwałę. Piękne lasy, wielkie miasta, groźne podziemia — niejeden producent FPP mógłby sobie nieźle poużywać na silniku Obliviona… Ilość szczegółów każdej postaci, lip syncing i inne bajery naprawdę robią wrażenie.

BTW, w Sieci można znaleźć mod do Obliviona, który pozwala na granie… bez ubrania. Jeśli kogoś interesują takie rzeczy i gra akurat piękną elfką, wystarczy pogooglać ;-)

Jeśli chodzi o samą grę… jeszcze jej nie skończyłem. Ale wciąga. Można oglądać wszystko z perspektywy trzeciej osoby, można także grać z perspektywy pierwszej osoby (ten ostatni tryb sprawdza się rewelacyjnie we wszelkiego rodzaju walkach). Świat gry jest olbrzymi i bardzo realistyczny. Jeśli mam wędrować z miasta do miasta mogę to zrobić za pomocą mapy (i od razu znaleźć się na miejscu), albo mogę wybrać normalną wędrówkę. W tym ostatnim przypadku naprawdę mam sporo drogi do przejścia, a świat w żadnym miejscu nie traci realizmu, szczegółowości itp. Mogę iść drogą, trzymając się utartych szlaków, albo mogę przedzierać się przez lasy (w lasach są wilki i inne zwierzęta, można na nie polować, a one mogą polować na Ciebie), wspinać się przez góry, płynąć przez jezioro… Po drodze można znaleźć różne zagubione osady, opuszczone twierdze, ruiny i podziemia nie zaznaczone na mapie (dołączonej do gry w wersji papierowej).

Samej fabuły głównego wątku nie oceniam jeszcze, dopiero się rozkręcam. Udało mi się za to już… zarazić się wampiryzmem! Rzecz nie opisana dokładnie w dokumentacji (dopiero na forach internetowych znalazłem odpowiedź na pytanie, co się ze mną dzieje) daje bohaterowi dodatkowe możliwości (widzenie w nocy, dar przekonywania itp.), ale i dodatkowe utrudnienia (kiedy choroba się rozwinie, nie można podróżować w dzień, ludzie nie chcą z Tobą rozmawiać, bo wyglądasz co najmniej podejrzanie). Zatem zostawiłem główny quest i udałem się na poszukiwanie leku na wampiryzm (tak tak, jest taki quest). Mam nadzieję, że się uda :)

Podsumowując: Oblivion dobrą grą jest, ale wymagania co do grafiki mogą odstraszyć niejednego. Ja zamierzam przy nim spędzać deszczowe letnie wieczory :)

• Piekło zamarzło
• Witamy na Planecie Linuksa
• Webdeveloper poszukiwany
• MIDEA szuka projektanta
• Klub Dantego

Miłego grania :)

• Jest Skype z wideo dla Maca!
• Jest Firefox 1.5 beta
• Jest Opera 9
• Blog prosto z MS Worda
• tusk.pl

Jennifer Grinnel z Michigan rzuciła swoją dotychczasową pracę (w firmie zajmującej się dostarczaniem mebli), bo świadczenie w wirtualnym świecie okazało się być kilka razy bardziej dochodowe. Czym zajmuje się Jennifer? Projektuje ubrania i „skóry” dla mieszkańców świata gry Second Life. Jej wirtualny butik o nazwie Mischief oferuje graczom wszystkie ekstrawagancje mody, o jakich mogą tylko zamarzyć. Plus można sobie zażyczyć zrobienie czegoś na „specjalne zamówienie”. Aby jego wirtualna postać zrobiła doskonałe wrażenie w wirtualnym świecie gracze są gotowi płacić prawdziwymi dolarami!

Pomysłów na biznes oparty o MMORPG jest znacznie więcej. Najprostszy z nich to tzw. sweatshopy — miejsca, w których gracze siedzą przed komputerem i w pełnym wymiarze godzin zarabiają wirtualne pieniądze (np. zabijając potwory). Za „urobek” grupy kupuje się drogie przedmioty (wysokiej jakości broń, magiczne artefakty), trudne do zdobycia przez pojedynczego gracza w rozsądnym czasie. A następnie sprzedaje się te wirtualne przedmioty na aukcjach za prawdziwe pieniądze. Wiele osób jest w stanie sporo wydać po to, aby potem — z potężną bronią — łatwiej wędrować po cyber światach.

Producenci gier dostrzegli te przejawy pomysłowości i starają się z nimi walczyć — np. separując graczy z Azji (gdzie gry MMORPG są o wiele bardziej popularne i proceder ten kwitnie w najlepsze) od graczy z innych krajów. Osobne serwery, specjalnie wyznaczone miejsca „styku światów” mają w założeniu powstrzymać transfer przedmiotów do „bardziej cywilizowanych” zakątków.

Jednak nie wszyscy z tym walczą. Firma Sony postanowiła… uszczknąć dla siebie kawałek tortu i powołała do życia własny serwis aukcyjny, w którym gracze Everquest mogą legalnie handlować artefaktami z wirtualnego świata. Oczywiście z drobną prowizją od każdej transakcji lądującą w kieszeni producenta.

Część z Was zadaje sobie pytanie, jak wielki potencjał może tkwić w tej gałęzi biznesu? Największa w tej chwili gra MMORPG, World of Warcraft, liczy sobie 6 milionów użytkowników — którzy kupili grę i płacą co miesiąc abonament, aby móc grać online. Ci sami ludzie są gotowi płacić również za inne rzeczy. Jak choćby za… wirtualne domy i działki.

Zapraszam na stronę agencji pośrednictwa nieruchomości d’Alliez Island Rentals. Według informacji na stronie głównej zatrudnili właśnie trójkę nowych pracowników. Właściciele mają do dyspozycji kilka wysp, na których możesz wynająć piękny dom. Co w tym dziwnego? Strona jest prawdziwa, pieniądze za wynajem również. Jednak zarówno wyspy, jak i domy, istnieją tylko w cyber-świecie gry Second Life. Ceny działek kształtują się na poziomie 15-75 dolarów miesięcznie. W ofercie są wyspy typowo mieszkalne, wyspy komercyjne (pełne sklepów i innych placówek handlowych), a także wyspy „dziewicze” (zalesione, dla graczy, którzy wybrali „zwierzęce” postaci i nie czują się dobrze wśród ludzi). Skąd wzięły się wyspy? Właściciele d’Alliez płacą… twórcom gry za ich tworzenie i utrzymanie (stworzenie wyspy kosztuje 1.250$, jej miesięczne utrzymanie — 195$). Realna i wirtualna ekonomia żyją w doskonałej symbiozie.

W wirtualnych światach leżą prawdziwe pieniądze — trzeba tylko mieć pomysł, jak je stamtąd wyciągnąć. Wbrew pozorom reguły „prawdziwej” ekonomii mają zastosowanie również i w świecie gry — trzeba tylko dobrze znać panujące tam realia. Rynek gier MMORPG rośnie wraz z coraz szerszym dostępem do szybkiego, stałego internetu. Zwłaszcza u nas jest to jeszcze bardzo „dziewiczy teren”. Jeśli zatem szukasz niszy na rynku — może warto w coś zagrać? ;)

Na koniec jeszcze polecam artykuł o małym rekordzie. Jeden z graczy w Project Entropia kupił nową stację kosmiczną za… 100.000$ (tak tak, sto tysięcy prawdziwych dolarów). Podobno jest tego warta ;)

• Strategia cenowa :)
• Blogowe gwiazdy i długi ogon
• Dzięki, że jesteście ;-)
• Digart: Life from scratch
• Dekadu zintegrowany z Froogle

Historię przytaczam za serwisem Pacific Epoch.

Pan Wang i pani Ye poznali się online — oboje grali w popularną w Azji grę MMO RPG o nazwie Legend of Mir 2. Wang grał rycerza w lśniącej zbroi i obronił bohaterkę Ye przed zabiciem przez innego gracza. Zaczęli rozmawiać, spotkali się, zakochali i pobrali. Niecały rok później para znalazła się w sądzie z pozwem rozwodowym w ręku.

Podczas małżeństwa oboje intensywnie grali w Legend of Mir, tworząc w tym czasie 10 wspólnych kont-bohaterów. W chwili rozwodu wszyscy bohaterowie osiągnęli od 40. do 50. poziomu zaawansowania (zaawansowani gracze RPG wiedzą, ile trudu to wymaga), a zebrane przez nich przedmioty eksperci wyceniają na 40 do 50 tysięcy yuanów.

Pan Wang jest gotowy oddać żonie swoje mieszkanie w zamian za powierzenie mu „opieki” nad wszystkimi bohaterami. Pani Ye chce podzielić mieszkanie i bohaterów (oraz ich przedmioty) po równo.

Cóż, niecierpliwie czekamy na wyrok :D

• Realne wirtualne pieniądze
• Samouczki video do OpenOffice.org
• Dezorganizacja pracy!
• Poziom niekompetencji
• Wierność marce: tej historii lepiej nie opowiadać

Obaj konsolowi giganci (Microsoft, producent Xbox-a i Sony, producent PlayStation) postawili na pewniaki — komiksowych bohaterów. Sony ogłosił kilka dni temu, że zamierza wyprodukować grę MMO z bohaterami świata DC (m.in. Batman, Superman). Microsoft nie dał długo czekać na odpowiedź — sprzymierzył się z rywalem DC, Marvel Comics (właścicieli m.in. Spider-mana, Hulka, Fantastycznej Czwórki). Jak donosi New York Times, premiera planowana jest na rok 2008. Zobaczymy :)

• Sony wkracza na rynek VoIP
• A po co mi zabezpieczenia?
• Umarł Longhorn, niech żyje Vista!
• Microsoft wymazał Apple!
• Windows Vista i nowy krój

Duński programista Patrick Wildenborg napisał takiego moda (o nazwie Hot Coffee) i udostępnił go publicznie w Internecie. I choć gra w USA ma rating „M” (mature), czyli przeznaczona jest tylko dla dorosłych, wiadomość o ukrytych scenach seksu rozpętała dość sporą burzę.

Jak donosi serwis internetowy New York Timesa, sprawa może zakończyć się oskarżeniem producenta gry. Będzie to bardzo ciekawy przypadek: firma Take-two tak naprawdę udostępniła tylko narzędzia do produkcji modów i nie powinna być pociągana do odpowiedzialności za poczynania ich użytkowników. Ale cóż, to Ameryka… Tam oskarżanie producenta młotka po tym, jak walniesz się w palec, jest na porządku dziennym :)

• iPhone: teledysk
• News Corp rośnie
• startowy.com — zrób sobie stronę
• Chcesz obgadywać online?
• Mapa Polski — Polacy nie gęsi…