Wszystkim Paniom, dziewczynom, kobietom – spełnienia marzeń :) A gdyby powyższe rytmy były za ostre, poniżej coś bardziej romantycznego.

Jabber (XMPP) to otwarty protokół komunikacyjny, którego używa m.in. Google Talk. Od początku roku Facebook chat również potrafi korzystać z tego protokołu. Oznacza to, że jeśli masz komunikator, który obsługuje Jabbera, możesz założyć w nim konto, gdzie będą obecni wszyscy Twoi znajomi z Facebooka.

Oprogramowanie

Kiedy zacząłem pisać ten artykuł uświadomiłem sobie, że jeśli masz MacOS X lub Linuksa, komunikator obsługujący Jabbera masz domyślnie zainstalowany razem z systemem – dla systemów z jabłkiem jest to iChat, w linuksowych systemach masz prawdopodobnie Pidgin lub Kopete. W Windows domyślnym komunikatorem jest Windows Live Messenger, który Jabbera nie obsługuje. Musisz zatem doinstalować sobie komunikator taki jak Tlen, Miranda czy wspomniany wyżej Pidgin.

Konfiguracja

W każdym z tych komunikatorów musisz dodać nowe konto, które będzie nazywało się XMPP lub Jabber. Program spyta o następujące parametry:

• nazwa użytkownika (Jabber ID): twoj_login@chat.facebook.com – człon twoj_login to Twój adres, pod którym dostępny jest Twój profil na Facebooku. W moim przypadku to facebook.com/paweltkaczyk, więc mój Jabber ID to paweltkaczyk@chat.facebook.com
• hasło: wiadomo

Dla większości komunikatorów to powinno wystarczyć, ale jeśli Twój spyta Cię o dodatkowe parametry, ustaw je następująco:

• serwer: chat.facebook.com
• port: 5222
• SSL/TLS: nie
• uwierzytelnienie za pomocą zwykłego tekstu: nie

Na stronie Facebooka jest dokładny opis, który pomoże Ci przejść ten proces krok po kroku.

Dodatkowe ustawienia

Ilość Twoich Facebookowych znajomych może przytłaczać i nie ze wszystkimi możesz chcieć rozmawiać przez czat. Dlatego możesz tworzyć grupy znajomych, a w opcjach czatu (na stronie Facebooka) zaznaczyć, które grupy mają się pojawiać w okienku czatu. Bardzo wygodna opcja, jeśli nie utrzymujesz stałego kontaktu ze wszystkimi swoimi znajomymi.

Inne rozwiązania

Jeśli osobny, dedykowany komunikator nie jest rozwiązaniem dla Ciebie, możesz posłużyć się rozszerzeniem do przeglądarki. Jednym z nich (dla Chrome) jest Chromebook, który pozwala na trzymanie czatu Facebooka właśnie wewnątrz przeglądarki Chrome, niezależnie od strony, na której jesteśmy.

W przypadku Firefoksa rozszerzenie nie jest potrzebne. Jedyne, co musisz zrobić, to dodać nową zakładkę (zaznaczając opcję „otwieraj w pasku bocznym”) z adresem http://www.facebook.com/presence/popout.php.

Jeśli ten artykuł Ci pomógł, podziel się nim ;)

Startup School to projekt, który młodym, pełnym pomysłów i zapału przedsiębiorcom ma dać wiedzę niezbędną do osiągnięcia sukcesu ze swoimi pomysłami. Wakacyjna szkoła startupów wymyślona przez Rafała Agnieszczaka (który sam w życiu kilka startupów ruszył) startuje oficjalnie dziś w Warszawie. Jeśli się zakwalifikowałeś, młody przedsiębiorco, to spotkamy się tam we wtorek, 29 czerwca. Opowiem Wam o budowaniu wizerunku startupów od samego początku, a także pomogę przygotować niezapomniane prezentacje – przydadzą się zarówno podczas przedstawiania Waszego pomysłu Klientom, jak i podczas szukania finansowania. Do zobaczenia w Warszawie ;)

Startup Forum w Krakowie

A jeśli nie „załapałeś się” do Startup School, nie martw się. Tydzień wcześniej, 21 czerwca w Krakowie odbędzie się konferencja Startup Forum – również przeznaczona dla młodych przedsiębiorców, tym razem przyjść może każdy. Tam z kolei opowiem o podstawowych błędach w komunikacji i marketingu, jakie popełniali ludzie, którzy dopiero co założyli firmy. Najlepiej uczyć się na cudzych błędach, prawda? Do zobaczenia w Krakowie zatem :)

Znasz kogoś, kto mógłby być zainteresowany? Podziel się tym wpisem i zaproś go na konferencję. Guziki do dzielenia się znajdziesz oczywiście na dole.

Znajomi namawiają do interakcji

O moich znajomych z Facebooka wiem czasem więcej, niż o ludziach, których spotykam na co dzień. Wszystko dzięki aktualizacjom statusu – Jacek mówi, że słucha danego utworu, Kasia, że obejrzała dany film. Problem polega na tym, że statusy są ulotne – jeśli Jacek czytał jakiś artykuł kilka dni temu, mogę o tym nie pamiętać, kiedy akurat ja na niego trafię. A szkoda, byłby wspólny temat do rozmowy. Sprawa druga, Jacek musi się pochwalić tym, że czytał dany artykuł na stronie Facebooka. Tak było dawniej.

W przyszłości, wg wizji twórców Facebooka, guzik „Like” (lubię to) ma być nie tylko wszechobecny na wszelkich możliwych stronach internetowych. Ma także mówić mi, kto z moich znajomych już lubi dany artykuł czy stronę. To bardzo istotny krok do przodu – dziś czytam różne strony w internecie, ale tak naprawdę nie wiem, kto z moich znajomych także tam zagląda (jeśli nie poświęcą czasu, żeby się tym pochwalić). Dzięki nowej usłudze, moja sieć znajomych z Facebooka będzie obecna w wielu innych miejscach.

Sieć, która rozumie połączenia

Kolejnym usprawnieniem, które Facebook zamierza wprowadzić, jest uporządkowanie relacji pomiędzy poszczególnymi linkami. Jeśli np. „lubię” daną restaurację, system będzie rozumiał, jakiej kategorii jest to obiekt (restauracja) i znał jego dodatkowe właściwości (np. miasto). Jeśli ktoś z moich znajomych będzie szukał informacji związanych np. z danym miastem, Facebook będzie w stanie podpowiedzieć coś w stylu „Szukasz informacji o Poznaniu, Twój znajomy Paweł lubi w tym mieście taką restaurację”. Sprawi to, że sieć połączeń, którą znamy teraz (Facebook nazywa ją „graph”) stanie się dużo bardziej wartościowa.

Społeczny od samego początku

Twórcy Facebooka doskonale zdają sobie sprawę, że ich sukces nie zależy tak naprawdę od tego, co sobie wymyślili, ale od tego, jaką akceptację uzyskają ich pomysły w sieci. Dlatego uczynili wszystko, by implementacja ich nowości była jak najprostsza. Dodanie „funkcji społecznych” do dowolnej strony nie będzie stwarzać żadnych trudności – strony nie będą wymagać logowania, by pokazać Ci, co o danej stronie sądzą Twoi znajomi. I to działa – na bocznym pasku tego blogu umieściłem właśnie jeden z „gadżetów społecznościowych” Facebooka, rekomendację. Jeśli jesteś zalogowany, ramka powinna pokazywać, jakie wpisy z tego blogu podobają się Twoim znajomym (pod każdym wpisem jest guzik, który umożliwia podzielenie się nim na Facebooku). Zaimplementowałem to w minutę, a programista ze mnie żaden. Zatem szanse na sukces są spore.

Facebook zamiast internetu

Kuba Filipowski po wprowadzeniu tzw. graph API pisał, że Facebook próbuje nam zastąpić internet. Zgadzam się z tą wizją, a kolejne działania serwisu tylko mnie w tym utwierdzają – być może nie chodzi o „zastąpienie” internetu, ale o ukształtowanie Sieci w taki sposób, by nie mogła się bez Facebooka obyć. Tak jak dziś nie wyobrażamy sobie internetu bez Google’a, za kilka lat możemy tak samo myśleć o zapewnianych przez Facebooka funkcjach społecznych.

Czy właśnie taka przyszłość nas czeka? Ja nie mam nic przeciwko temu – moi znajomi są dla mnie źródłem inspiracji i rekomendacji. Jeśli Facebook zapewni platformę, która pozwoli mi na pełniejsze więzi z nimi (choćby tylko przez internet), jestem otwarty na nowości.

• InDesign obchodzi 10-te urodziny.
• Na stronie MIDEA na Facebook trwa konkurs, w którym można wygrać identyfikację wizualną. Chcesz? Masz czas do piątku!

Plagiat na stronie strefareklamy.com

„Jak Cię widzą, tak Cię piszą” – to powiedzenie szczególnie sprawdza się, jeśli rozmawiamy o firmach i ich wizerunku. Jeśli źle dobierzesz ubranie, mogą Cię nie wpuścić do eleganckiej restauracji.

Tak zaczyna się tekst o ofercie na identyfikację na stronie MIDEA. Plagiat na stronie strefareklamy.com nie tylko zaczyna się tak samo, ale ciągnie się dość długo. Każdy kawałek tekstu na tej stronie pochodzi z midea.pl. Rozumiem kopiowanie kawałka tekstu, ale cały zakres usług? Marcin Skrzypczak, właściciel firmy, w swoim profilu na GoldenLine ma zapisany cel na rok 2009: „uruchomienie strony strefareklamy.com”. Cel na 2010 proponuję: „nie będę kradł tekstów od innych”.

Plagiat na stronie z-design.pl

Na końcu strona, od której wszystko się zaczęło. Dostałem dziś po południu maila z pytaniem, dlaczego pozwalamy na takie praktyki – tekst o ulotkach, folderach, drukach reklamowych czy opakowaniach jest żywcem ukradziony z naszej witryny. Do tego strona z-design wygląda jak strona firmy-krzak – nie ma na niej żadnego nazwiska, jedyną formą kontaktu jest e-mail i telefon komórkowy. Autor plagiatu, Robert Zawadzki, nie ma nawet profilu na GL (ma za to na nk – czyż internet nie jest pięknym miejscem?).

Siódme: nie kradnij

Teksty na stronach internetowych są chronione prawem autorskim (chyba, że licencja stanowi inaczej – np. teksty z tego blogu są udostępniane na licencji Creative Commons), a ludziom naruszającym to prawo grozi odpowiedzialność. Rozumiem ignorancję czy brak poszanowania prawa do niematerialnych wartości w przypadku przysłowiowego pana Rysia, który sprzedaje maszyny rolnicze – dla niego „pomysł” niekoniecznie musi mieć wartość (co wcale go nie usprawiedliwia, mówię tylko, że jestem w stanie go zrozumieć). Ale w branży, która żyje z pomysłów? Spodziewałem się czegoś innego…

Filtruj automatycznie pocztę

Każdy szanujący się program pocztowy potrafi filtrować przychodzące wiadomości. Kilku dostawców poczty (w tym darmowy GMail) oferuje także możliwość filtrowania poczty jeszcze na serwerze. Spora część poczty, którą dostaję to wszelkiego rodzaju powiadomienia. „Masz nową wiadomość na GoldenLine”, „Ktoś dodał Cię do znajomych na Facebooku” czy firmowe „Nowe pliki pojawiły się w projekcie X”. Nie są to sprawy życia i śmierci, jednak miło wiedzieć, które serwisy odwiedzić w poszukiwaniu nowych wydarzeń. Ale wtedy, kiedy ja mam na to czas, a nie kiedy serwis wyśle mi powiadomienie. Wszystkie „alerty” wylądowały w osobnym folderze, omijając główną skrzynkę. Taki sam los spotkał wszelkie newslettery, z których nie zdecydowałem się wypisać (o newsletterach będzie niżej). Listy, które nie były zaadresowane bezpośrednio do mnie trafiły do folderu „Mało ważne”, również omijając skrzynkę odbiorczą. Efekt? 80% mojej poczty to były właśnie alerty i newslettery. W skrzynce zapanował względny spokój.
Filtry poczty na poziomie serwera mają tę zaletę, że wędrują z Tobą od komputera do komputera. Jeśli odbierasz pocztę jednocześnie na kilku urządzeniach, są niezastąpione.

Utwórz aliasy dla adresów, które podajesz w nieznanych miejscach

Alias to inna nazwa Twojej skrzynki pocztowej. Nadal masz jedną skrzynkę, ale możesz odbierać maile przychodzące np. na pawel@firma.pl i tkaczyk@firma.pl. Możliwość tworzenia aliasów mają praktycznie wszystkie płatne konta pocztowe, ma także darmowy GMail (jeśli oczywiście znajdziecie nazwę, której wcześniej ktoś już nie zajął). Aliasy pomagają utrzymać porządek w skrzynce. Kiedy zapisuję się na nowy newsletter, podaję adres pawel.newsletter@firma.pl. Jakikolwiek mail, który przychodzi na ten adres powinien wylądować w skrzynce z newsletterami (nie podaję go nigdy „żywym” osobom, tylko robotom). Jeśli zbyt duża ilość spamu zaczyna Ci dokuczać, po prostu kasujesz alias i listy wysyłane na ten adres lądują „nigdzie”.

Wypisz się z newsletterów, których nie czytasz

Nie czytałem większości newsletterów, które otrzymywałem. Czasem otrzymywałem takie, na które nie pamiętam, żebym się zapisywał. Przez miesiąc skrupulatnie wypisywałem się zatem z każdego newslettera, który trafił do mojej skrzynki. Zostawiłem sobie tylko kilka związanych z marketingiem i typografią, o których wiedziałem, że przychodzą w miarę rzadko i regularnie (raz na dwa tygodnie). Przy okazji znalazłem kilka takich… z których nie dało się wypisać ;) Powiadomiłem autorów o tym fakcie i poprosiłem o usunięcie adresu z bazy. W ostateczności (jeden przypadek) przefiltrowałem jeden newsletter bezpośrednio do kosza.

Zastąp newslettery RSS-ami

Jeśli strona oferuje możliwość zapisania się na RSS zamiast na newsletter, zrób to. Pod warunkiem, oczywiście, że regularnie korzystasz z czytnika RSS. Przewaga RSS nad zwykłym mailingiem jest dwojaka. Po pierwsze: wszystkie „newsy” są w jednym miejscu (jeśli używasz Google Readera, Twoja lista newsów wędruje razem z Tobą od komputera do komputera). Po drugie, wiadomości czytam wtedy, kiedy ja mam na to czas, a nie wtedy, kiedy ktoś zdecyduje się je do mnie wysłać. Bonus: RSS-y nie zaśmiecają skrzynki pocztowej, w której powinna być prawdziwa korespondencja z prawdziwymi ludźmi.

Używaj automatycznych odpowiedzi

Poprzednie punkty dotyczyły pozbycia się „automatycznej” korespondencji z mojej skrzynki. Teraz czas użyć automatyki, by usprawnić pracę w rozmowie z żywymi ludźmi. Spora część mojej korespondencji to odpowiedzi na zapytania ofertowe. Odpowiedzi te są długie, ale ich treść jest w miarę standardowa. „Co znajduje się w oferowanym przez Was projekcie WWW?” czy „Co znajduje się w pakiecie identyfikacji wizualnej?” to dość częste pytania, na które muszę udzielać szczegółowych odpowiedzi. Narzędzie typu TextExpander (albo inne, pozwalające wysyłać szablony maili) ogranicza moją odpowiedź do odpowiedniego uzupełnienia wcześniej przygotowanej odpowiedzi. 10 uderzeń w klawisze zamiast stukania dwóch stron to olbrzymia oszczędność czasu.
Dostawca internetu, którego używam, pozwala na zdefiniowanie automatycznych odpowiedzi w interfejsie webmaila. Mogę zatem korzystać z nich nawet wtedy, kiedy nie siedzę przy swoim komputerze. GMail też to potrafi.

Skonfiguruj IMAP zamiast POP w programie pocztowym

Jeśli używasz programu pocztowego, możesz sprawdzać pocztę za pomocą dwóch głównych protokołów: POP3 oraz IMAP. Konfiguracja POP3 jest prostsza, jednak warto poświęcić czas na ustawienie odbioru poczty przez IMAP (jeśli Twój dostawca internetu na to pozwala). Podstawową różnicę widać, kiedy korzystasz z kilku komputerów do odbierania poczty (np. komputer i palmtop, komórka, komputer w pracy i w domu) lub kiedy kupujesz zupełnie nowy komputer i konfigurujesz go do odbioru poczty. W przypadku IMAP wiadomość przeczytana na dowolnym komputerze, jest oznaczana jako przeczytana na serwerze – dowolne inne urządzenie również widzi ją jako przeczytaną. W przypadku POP, jeśli sprawdziłeś pocztę w pracy, w domu i tak wszystkie wiadomości przyjdą do Ciebie jako nieprzeczytane. W takim przypadku IMAP oszczędza sporo czasu.

Zmniejsz częstotliwość sprawdzania nowych maili

Jeśli Twój program pocztowy piszczy co 5-10 minut o nowym mailu (nieważne, czy jest to coś istotnego, czy jakiś bezsensowny newsletter), nie jesteś w stanie efektywnie skupić się na niczym innym. Można oczywiście wyłączyć program pocztowy całkowicie, ale jeśli Twoja praca polega na pisaniu maili, potrzebujesz tego narzędzia. Dlaczego zatem nie zmniejszyć częstotliwości sprawdzania maili do np. raz na 20 minut czy nawet raz na godzinę? Jeśli nie pracujesz w centrum obsługi Klienta i mail nie jest Twoim jedynym narzędziem pracy, nic się nie stanie, jeśli ktoś po drugiej stronie poczeka pół godziny na Twoją odpowiedź. A Ty będziesz się w stanie skupić przez 20 minut np. na napisaniu dobrego artykułu ;)

Nie chcesz wiedzieć o wszystkich nieprzeczytanych mailach

Ta porada jest nieco Mac-centryczna, ale jestem pewien, że w innych programach pocztowych też można coś takiego zrealizować. Domyślnie Mail.app wyświetla w docku powiadomienie o liczbie nieprzeczytanych maili. Jeśli coś tam się świeci, kusi mnie, żeby zajrzeć i przeczytać, kto do mnie napisał. Nie wszystkie jednak maile są ważne – te z folderów „Alerty”, „Newslettery” czy „Reklamy”, przefiltrowane automatycznie, mogą zaczekać. Stworzyłem zatem inteligentną skrzynkę pocztową, która wyświetla tylko nieprzeczytane maile z folderów innych, niż „Alerty”, „Newslettery” itp. Następnie ustawiłem Mail.app, aby w docku pokazywał liczbę nieprzeczytanych wiadomości z inteligentnej skrzynki pocztowej. Dzięki temu program przypomina o sobie tylko wtedy, kiedy przyjdzie jakiś „niespodziewany” mail.

Efekt? Po miesiącu takich zabiegów mogę spokojnie pracować. Push e-mail w telefonie, który myślałem, że będę musiał wyłączyć, zachowuje się całkiem spokojnie. A ja mogę produktywnie spędzać czas bez dzwonka „Nowy e-mail” brzęczącego co 5 minut.

Backchannel to komunikacja uczestników prelekcji, wykładu czy innego spotkania, prowadzona „na żywo”, równolegle do tej prelekcji. Oczywiście w czasie takiego wystąpienia nie można rozmawiać, więc uczestnicy piszą, niejako „za plecami prowadzącego”.

Słuchanie wykładu „wzbogaconego” o backchannel to rewelacyjne przeżycie (pod warunkiem, że widownia jest dojrzała, a nie składa się tylko z gimnazjalistów). W kanale można znaleźć komentarze, dodatkowe informacje, linki. To jak pasek z informacjami znany z TVN24, ale podający dane związane z tym, co się dzieje wokół nas.

Backchannel to także rewelacyjne narzędzie dla prelegentów (pod warunkiem, że mają dość dystansu do siebie, aby przeczytać uwagi – czasem kąśliwe – bez wpadania w gniew). Pozwala na poprawienie swoich umiejętności (jeśli ktoś mówi za cicho, za głośno, za szybko albo nudno, na pewno taka informacja znajdzie się w backchannel) i stanie się lepszym prelegentem. A jeśli backchannel jest publicznie dostępny (ostatni raz widziałem to na wrocławskim Barcampie), przysłowiowe „kończ waść, wstydu oszczędź” rzucone z sali jest wyraźnym znakiem, że prezentacja się dłuży.

Od strony narzędziowej do backchannelingu najlepiej nadaje się któreś z narzędzi „sieci czasu rzeczywistego” (real time web – świetną prezentację o tym miał Marcin Jagodziński, twórca Blipa), jak np. Blip czy Twitter.

Jak to wygląda w praktyce? To jest backchannel z mojej prezentacji na Internet Beta. Czyta się od dołu do góry. Oczywiście dużo lepiej czyta się go na żywo, ale „przeglądania wsteczne” daje mnóstwo informacji (tak naprawdę pod tym linkiem jest backchannel całej konferencji, ale jest ciężki do ogarnięcia).

W ogóle to dziękuję za świetne przyjęcie mojej prezentacji na Internet Beta. Naprawdę miałem tremę ;) Niepotrzebnie ;)

W USA trend ten powoli dojrzewa, dzieje się tak za sprawą „starzenia się” pierwszego pokolenia, które używało Facebooka, a także za sprawą popularyzacji tego serwisu wśród innych grup społecznych, niż tylko studenci college’ów. Ciekaw jestem, jak sprawa ta wygląda na naszym rodzimym gruncie – adopcja naszej-klasy odbyła się (jak mi się wydaje) masowo i od początku można było tam znaleźć trzydziesto- i trzydziestopięciolatków. Czy u nas „retroseksualni” pojawili się wcześniej, niż w USA? :)

Niecierpliwie czekam na debatę na ten temat w „Telewizji śniadaniowej” ;)