Kliknij w okładkę i kup w księgarni OnePress

Nie inaczej było z Trust Agents (polskie tłumaczenie „Zaufanie 2.0” litościwie przemilczę). Bestseller New York Timesa, ósme miejsce na liście bestsellerów Wall Street Journal (ci goście w garniturach rzadko czytają coś tak przebojowego) – potrzeba lepszych rekomendacji? Czytałem ją (a właściwie słuchałem) w 2010 roku i bardzo żałowałem, że nie ukazała się w Polsce. No więc… oto jest. A ja mam trzy sztuki do rozdania za darmo! Czytasz dalej?

O budowaniu zaufania w świecie, w którym wszyscy jesteśmy mediami

Książka Brogana jest w równym stopniu inspirująca, co napakowana wiedzą. W pierwszych rozdziałach pokazuje transformację, jaką zafundowało nam pojawienie się internetu – każda informacja ma globalny zasięg, więc nie cierpimy już z powodu braku informacji, cierpimy z powodu jej nadmiaru. Problemem nie jest już odnalezienie informacji, problemem jest znalezienie takiej, której możemy zaufać. Jak marka może się przebić w tej kakofonii i zgiełku? Właśnie budując zaufanie. Czy też, jak określa to Chris – stając się „agentem zaufania” (tytułowy trust agent).

Jak to zrobić? Po pierwsze, uświadomić sobie, że firma, nawet wielka korporacja, ma w mediach społecznościowych taki sam głos, jak każdy inny rozmówca. Nie ma już podziału na „nadawców” i „odbiorców”. Wszyscy jesteśmy częścią jednego tłumu i marki muszą się nauczyć w tym tłumie funkcjonować. Jak zatem wybić się z tłumu? Jak budować zaufanie? Za pomocą odpowiednio dobranych narzędzi inżynierii społecznej. „Dajcie mi punkt oparcia, a ruszę z posad bryłę świata” miał kiedyś powiedzieć Archimedes z Syrakuz. Archimedes opisywał dźwignię, Brogan używa tego cytatu do opisania przewagi, jaką dają nowe kanały komunikacji. Wiele ze „sław” (mikrocelebrytów mediów społecznościowych), takich jak Robert Scoble, Gary Vaynerchuk czy właśnie Chris Brogan wyrosło do swojej pozycji tylko dlatego, że byli w danym miejscu jako jedni z pierwszych i nauczyli się budować w ludziach zaufanie do tego, co mają do powiedzenia.

Dowiesz się zatem, jak zdobywać nowe biznesowe kontakty w sieciach społecznościowych, jak budować armię wyznawców, którzy będą powtarzać Twoje komunikaty tylko dlatego, że Ci ufają. Dowiesz się także, jak zachwycać klientów nieszablonową obsługą i jak budować markę osobistą. To ostatnie to bardzo mocny akcent i silny punkt książki Brogana – każdy, kto chce budować w sieci autorytet siebie jako osoby (co przydaje się nie tylko do budowania własnego biznesu, ale choćby do szukania pracy) powinien przeczytać tę książkę.

Wygraj „Zaufanie 2.0”!

No więc, jak napisałem na początku, do rozdania są dwie sztuki „Zaufania 2.0” – dzięki uprzejmości wydawnictwa OnePress. Co trzeba zrobić, aby je wygrać? Zasady są takie, jak zawsze:

• Podziel się linkiem do tego wpisu na Facebooku, Twitterze, Blipie, blogu – gdzie chcesz.
• Link do Twojego wpisu dodaj w komentarzu pod tą recenzją. Jeden komentarz na osobę, wielokrotne powtarzanie komentarzy nie będzie liczone jako kolejne wpisy.
• Nie zapomnij o podaniu prawidłowego adresu e-mail, kiedy piszesz komentarz (mail nie jest widoczny dla innych, ale jeśli będzie nieprawidłowy, nie będę mógł się z Tobą skontaktować).
• Komentarze zamykam jutro w samo południe. Potem Wysoka Komisja wyłoni za pomocą specjalnego algorytmu zwycięzcę.
• Jutro wpis zostanie uaktualniony o dane zwycięzcy, żebyście wszyscy mogli jemu lub jej zazdrościć ;-)

UPDATE: Wysoka komisja stwierdza, że darmowe egzemplarze otrzymują: Łukasz Broda i Anna Ślęzak. Gratulacje. Wysyłam do Was maile z prośbą o dane kontaktowe.

One more thing…

Do wygrania jest też trzecia książka „Zaufanie 2.0”. Rozlosuję ją jutro w samo południe wśród fanów książki „Zakamarki marki” na Facebooku. Jeśli zatem nie jesteś fanem, najwyższy czas dołączyć ;-)

UPDATE: Trzecią książkę otrzymuje: Ewelina Musiał. Piszę do Ciebie na FB po informacje, dokąd wysłać książkę.

Opowieści, które zwyciężają

Ci, którzy czytali dodatkowy rozdział „Zakamarków marki” (jeśli jeszcze go nie posiadasz, masz szansę nadrobić stratę klikając tutaj) wiedzą już, do jakiej książki przymierzam się teraz. Tell To Win Gubera było naturalnym uzupełnieniem tego tematu. Żyjemy w czasach opowieści, kupujemy rzeczy dlatego, że słyszeliśmy ciekawą historię na ich temat (najlepiej, jeśli była powtórzona przez znajomych). Tell To Win obiecywała klucz do tworzenia ciekawych opowieści. Jak opowiadać, by ludzie Cię słuchali? Na co zwracać uwagę w narracji? Autor to człowiek, którego kariera opierała się na czarowaniu tłumów – pracuje jako producent filmowy w Hollywood, a wśród projektów, w których maczał palce, znajdują się takie hity jak „Rainman” czy „Goryle we mgle”. Człowiek, którego własna historia jest tak zajmująca musiał napisać arcyciekawą książkę, prawda? Cóż, niekoniecznie…

Historie sprzedają i jeśli masz zamiar oczarować tłumy, lepiej opowiedzieć im wciągającą historię, niż sprzedawać im fakty, tabelki i analizy. To wielka idea książki. Jednak dla każdego, kto ogląda TED czy czyta opowieści Malcolma Gladwella, nie powinno to być nowością.

Guber podaje kilka kluczy do tworzenia czegoś, co nazywa purposeful story (czyli „opowieścią, która ma cel”). Kto powinien być bohaterem? Czy bohaterem może być wydarzenie? A może słuchacz? Jak zakończyć historię? Tu ciekawym konceptem jest „oddanie kontroli nad historią” w ręce słuchaczy – tylko w taki sposób historia nie pozostanie zamknięta w sobie, będzie żyła swoim życiem. Fenomen ten opisywali także bracia Heath w „Sztuce skutecznego przekazu” (recenzja tutaj). Jest zatem co czytać.

Frank Sinatra, Muhammad Ali i Dalajlama

Problemem jest forma. Guber ma podłą hollywoodzką manierę wysuwania siebie na pierwszy plan. Zatem wszystkie historie, które opowiada, kręcą się wokół niego. Książkę czyta się jak autobiografię, w którą od czasu do czasu powtykane są „perełki mądrości” związane z opowiadaniem historii. Powtykane przypadkowo, dodajmy, bo w kilku rozdziałach zdarzyło mi się pomyśleć „rany, ta historia jest potwornie naciągana, znam dziesięć przykładów, którymi można to lepiej zilustrować”. Przez książkę przewijają się zatem gwiazdy, od Franka Sinatry przez „Magica” Johnsona, na Billu Clintonie i Dalajlamie skończywszy.

Nawet jeśli Guber pisze o ciekawych ludziach, którzy mają coś ciekawego do powiedzenia (np. w rozdziale o lustrzanych neuronach), to jedynym powodem, dla którego ujmuje ich w książce jest fakt… że są jego znajomymi. Bardzo często pojawia się mniej-więcej taki fragment: „w moich badaniach natrafiłem na problem X, postanowiłem więc spytać o niego mojego znajomego”. To zupełnie inaczej, niż np. Jeff Howe (autor „Crowdsourcing” – recenzja tutaj). Przy tamtej lekturze czułem, że autor wykonał pracę, odrobił zadanie domowe, siedział po kilka dni w firmach, które opisuje. Wrażenie po lekturze Gubera? Nie wysilał się…

Reasumując: książkę czyta się tak, jakby słuchało się dziadka snującego przy kominku opowieści o powstaniu. Jest w tym odrobina prawdziwej wiedzy, ale jest też sporo „ściemy”. Może i spotkał dowódców powstania, może i miał wpływ na jego przebieg, ale relację uwiarygadnia on sam i jego znajomi. Plus opowieść się dłuży. Zatem, jeśli absolutnie musisz, przeczytaj o tym, jak konstruować historie, które sprzedają. Jeśli nie musisz, zaczekaj, aż napisze o tym Malcolm Gladwell. To będzie lepsza książka ;-)

„Zakamarki marki”

Co takiego? Poza 15% upustem od okładkowej ceny książki (ale spiesz się, im bliżej do premiery, tym ten upust będzie mniejszy), dostaniesz dodatkowy rozdział, którego nie ma w książce. Opowiem Ci w nim o archetypach marki, czyli jak sprawić, by Klienci „łapali w lot” Twoją historię i potrafili dokładnie powiedzieć, w czym Twoja marka może im pomóc. Wielkie marki, takie jak Disney czy Nike, stosują archetypy od dawna. Nie widzę powodu, dla którego Twoja firma nie miałaby skorzystać z tej wiedzy…

Co zrobić, aby dostać dodatkowy rozdział?

• Kliknij tu i zamów książkę w księgarni OnePress przed 19 sierpnia.
• Wyślij do mnie (na mail paweltkaczyk maupa midea.pl) potwierdzenie zamówienia.

To wszystko! Papierowa książka przywędruje do Ciebie po 19 sierpnia, a wcześniej dostaniesz jej fragmenty w formie elektronicznej, razem z dodatkowym rozdziałem. Proste? Do dzieła!

Chcesz dowiedzieć się więcej?

• Pod adresem www.zakamarkimarki.pl znajduje się oficjalna strona książki. Możesz tam przeczytać jej fragment lub odsłuchać go w wersji audio (klipu audio możesz posłuchać także pod tym wpisem).
• Na Facebooku jest oficjalna strona fanów książki. Jeśli ją polubisz, znajdziesz tam dodatkowy klip audio z książki, niedostępny nigdzie indziej. Plus, jest to najszybszy sposób na kontakt ze mną w sprawie „Zakamarków marki”. Kliknij i polub.
• Możesz też przeczytać kilka recenzji, które już ukazały się w sieci. Książkę zrecenzowali m.in.: Marketing do kobiet, Artur Kurasiński, Chochlik drukarski, 2edu.pl, New Creative.

Co jeszcze?

Będę Ci bardzo wdzięczny, jeśli podzielisz się informacją o dodatkowym rozdziale z Twoimi znajomymi, których może to interesować. Okazja do zdobycia interesującej treści może się nie powtórzyć. Użyj guzików nad wpisem, by podzielić się wiedzą z Twoimi znajomymi na Facebooku, Twitterze itp. Dziękuję!

Potem nadszedł czas wielkich fabryk. Ludzie zaczęli jeździć do pracy do miasta – pracowali wśród dziesiątek innych, których nie znali i którzy się o nich nie troszczyli. Kupowali „po drodze”, w biegu, gdzie popadnie. Sklep, który sprzedawał przypadkowym klientom nie troszczył się o budowanie relacji z nimi, bo prawdopodobieństwo, że wrócą, było niewielkie. A i zdolności pojedynczego robotnika do narzekania na to, że konkretny sklep go „przekręcił” ograniczały się jedynie do rodziny przy kolacji. Klient stał się petentem, korporacje zaczęły inwestować w zwiększenie efektywności sprzedawców, zamiast w budowanie relacji z klientami… A potem…

A potem stał się internet. Każdy klient zyskał możliwość opowiedzenia całemu światu o swoim niezadowoleniu. To tak, jakby na jego rodzinnej kolacji zebrali się wszyscy mieszkańcy planety. Do każdego sklepu w internecie jest tak samo blisko, a każdy z klientów ma możliwość poskarżyć się innym, jeśli nie zostanie potraktowany z wystarczającą troską. Aby przetrwać w tej ekonomii, musisz prowadzić swój biznes na skalę globalną, ale troszczyć się o klientów tak, jakby każdy z nich był nauczycielem Twojego dziecka lub Twoim dentystą, do którego będziesz musiał udać się z wizytą za kilka dni.

Taki sposób robienia interesów Gary Vaynerchuk nazywa ekonomią „dziękuję” (ang. Thank You Economy). W swojej książce (pod tym samym tytułem) opisuje, w jaki sposób udało mu się rozwinąć sklep z winami swojego ojca na skalę globalną – właśnie przez to, że troszczy się o swoich klientów, nawet tych, którzy są oddaleni o tysiące kilometrów. Vaynerchuk zasłynął dzięki swojemu nowatorskiemu wykorzystaniu mediów społecznościowych (Twittera, Facebooka i innych) do nawiązania relacji „1 do 1” ze swoimi klientami. W sprytny sposób połączył sztukę zadowolenia klienta znaną z lokalnego sklepu oraz nowoczesne technologie.

Gary podaje przykłady firm, które kwitną dzięki trosce o klientów. Np. internetowy sklep Zappos, który sprzedawał w niektórych kategoriach produktów więcej, niż Amazon, sprzedając jednocześnie… drożej, niż Amazon. Wszystko dzięki specyficznej kulturze, która stawiała zadowolenie klienta ponad wszystko. Dziś Zappos został kupiony przez Amazon, jednak jego odrębna kultura nadal pozostaje źródłem zadowolenia klientów na całym świecie.

Także w branży usługowej, czyli działaniach prowadzonych niekoniecznie przez internet, polityka troszczenia się o Klienta bardziej, niż inni, przynosi rewelacyjne rezultaty. Większość dzisiejszych firm działa albo w usługach, albo usługami obudowuje swoje produkty. „Thank You Economy” jest lekturą także dla nich.

W 2009 roku ukazała się jego kolejna książka, „Za darmo. Przyszłość najbardziej radykalnej z cen” (ang. Free. The Future of a Radical Price). Anderson opisuje w niej modele robienia biznesu oparte o rozdawanie rzeczy za darmo. Wbrew pozorom, nie jest to szalony pomysł. Jedno z centrów fitness oferuje za darmo zajęcia na siłowni, płacisz jedynie wtedy, kiedy… nie przyjdziesz. Jeśli coś jest za darmo, ludzie biorą nawet wtedy, kiedy tego nie potrzebują (Anderson opisuje kilka ciekawych eksperymentów z cukierkami). Logiczne więc, że ludzie zapiszą się „na wyrost”, a potem stracą zapał, motywację. Siłownia całkiem nieźle na tym wychodzi.

Innym modelem ekonomicznym opisywanym przez Andersona jest freemium, czyli dawanie za darmo produktu o podstawowej funkcjonalności, a kasowanie klientów za funkcje premium. Na takiej zasadzie działają serwisy typu Dropbox, Basecamp – dziś traktujemy to jak standard, jednak w 2009 roku to nadal była nowatorska koncepcja. A i dziś wielu przedsiębiorców wzdryga się na myśl o oddawaniu czegoś za darmo. Tymczasem – jak pokazują przykłady wzrostu wymienionych przeze mnie firm – to świetny interes.

Sama sprzedaż książki była w USA eksperymentem z „darmochą”. Autor dogadał się z wydawnictwem i książka w pełnej wersji elektronicznej (zarówno do czytania, jak i do słuchania) była rozdawana za darmo. Jeśli nie miałeś czasu na zapoznanie się z pełną wersją, mogłeś kupić… wersję skróconą. Anderson słusznie założył, że ludzie są gotowi płacić za oszczędzanie im czasu.

W Polsce „Za darmo” ukazało się nakładem wydawnictwa Znak, a wersja elektroniczna książki była dostępna za darmo do 12 czerwca na platformie Woblink. Jeśli przegapiłeś, nie martw się, mam do rozdania wersję papierową (cena na okładce to 54,90 PLN). Co trzeba zrobić, aby ją dostać?

Konkurs. Wygraj „Za darmo”… za darmo!

EDIT (14 czerwca): Jak to mówią Brytyjczycy: …and the winner is… Łukasz Jagiełło! Gratuluję, skontaktuję się z Tobą w sprawie adresu do wysyłki.

Do rozdania jest jedna (lub dwie, o tym za chwilę) książka „Za darmo”, edycja papierowa, prosto z wydawnictwa Znak. Zasady są takie, jak zwykle (rozdawałem już kilka książek na blogu):

• Podziel się linkiem do tego wpisu na Facebooku, Twitterze, Blipie, blogu – gdzie chcesz.
• Dodaj pod tym wpisem komentarz z linkiem do Twojego wpisu. Jeden komentarz na osobę, wielokrotne powtarzanie komentarzy nie będzie liczone jako kolejne wpisy.
• Nie zapomnij o podaniu prawidłowego adresu e-mail, kiedy piszesz komentarz (mail nie jest widoczny dla innych, ale jeśli będzie nieprawidłowy, nie będę mógł się z Tobą skontaktować).
• Komentarze zamykam jutro w samo południe. Potem Wysoka Komisja wyłoni za pomocą specjalnego algorytmu zwycięzcę.
• Jutro wpis zostanie uaktualniony o dane zwycięzcy, żebyście wszyscy mogli jemu lub jej zazdrościć ;-)

One more thing…

Powiedziałem, że są dwie książki, prawda? Zatem, oto wyzwanie. Strona MIDEA na Facebooku ma w tej chwili 2.260 fanów. Druga książka wchodzi do losowania (na tych samych zasadach), jeśli „stuknie nam” 2.600 fanów. Jeśli zaprosicie znajomych i oni Was posłuchają, szanse na wygranie książki zwiększają się dwukrotnie.

Gotowi? Powodzenia. Naprawdę warto, książka jest świetna, a polskie wydanie naprawdę robi wrażenie.

Mark Penn jest specem od marketingu politycznego, strategiem, który w 1996 roku zidentyfikował grupę tzw. soccer moms (matki dzieci w wieku szkolnym, które swój czas poświęcają na ich jak najlepszą edukację, wożą je SUV-ami na trening piłki nożnej, stąd nazwa) jako kluczową w wyborach prezydenckich wybranych przez Billa Clintona. To skrzywienie polityczne autora widać w całej książce – jeśli więc marketing polityczny jest czymś, co zajmuje Cię przynajmniej w części, jest to lektura obowiązkowa.

Lekcja, którą wyniosłem z części poświęconej polityce (książka jest podzielona na mikrotrendy w dziedzinie rozrywki, młodzieży, polityki itp.) jest taka, że wyborcy może i debatują na temat stylu wypowiedzi poszczególnych kandydatów, jednak głosują nie na piękną buzię, ale na realne propozycje rozwiązania ich problemów. Mówimy oczywiście o wyborcach w USA – najlepiej chyba przebadanej demokracji świata. Mam jednak nadzieję, że trend ten okaże się globalny (kto wie, może już się okazał?).

Właśnie, perspektywa USA. Książka jest bardzo USA-centryczna. Przy kilku mikrotrendach pojawiają się „perspektywy międzynarodowe”, jest też cały rozdział poświęcony mikrotrendom spoza Stanów Zjednoczonych (Francuzi pijący coraz mniej wina, przedsiębiorczy Wietnamczycy), ale generalnie znakomita część książki koncentruje się na badaniach i statystykach publikowanych w Ameryce, spora też część zagadnień (jak imigracja czy trendy religijne) ma małe zastosowanie poza USA. Mimo tego książka jest warta uwagi, bo wiele trendów się globalizuje.

Jednym z takich trendów jest np. popularyzacja Facebooka i związanego z nim stylu życia („pokolenie nanosekundy” czy „generacja always on). W czasie kiedy Penn pisał „Mikrotrendy”, Facebook nie był jeszcze globalnym fenomenem, w książce uderza to, że autor podaje jeszcze adres strony facebook.com (w 2011 roku nawet w reklamach telewizyjnych, a więc tych przeznaczonych dla „masowej widowni” mówi się już tylko „Polub nas na Facebooku”).

Komu jeszcze – poza politykami – książka może się przydać? Ludziom biznesu szukającym swojej niszy w rynku. Książka identyfikuje mnóstwo trendów, które czasem są sprzeczne ze sobą, ale zdobywają popularność. Na każdego uzależnionego od gier nastolatka jest taki, który świadomie rezygnuje z siedzenia przed komputerem. Na każdego ateistę przypada osoba szukająca siebie w religii i tak dalej. Warto przyglądać się tym trendom i planować biznes na kilka lat naprzód.

Pstryk

O jeźdźcu i słoniu

Bracia Heath twierdzą, że w każdym z nas drzemią dwa „duchy” – jeździec i słoń. Kiedy myślimy o jeżdżeniu na słoniach, ciężko nam ustalić, kto dominuje w takim związku. Słoń może w sumie iść, gdzie chce, ale jeśli jeździec umiejętnie nim pokieruje, obaj znajdą się na miejscu szybciej. Cel podróży to właśnie zmienione zachowanie – autorzy „Pstryk” argumentują, że w większości przypadków nie wystarczy powiedzenie jeźdźcowi (czyli racjonalnej części naszej osobowości), gdzie chcemy dojechać. Dużo więcej wysiłku należy włożyć w przekonanie słonia (bracia Heath mówią, że słoń to nasze przyzwyczajenia, obawy, uczucia), by poszedł tam, gdzie chcemy. Trudno się z nimi nie zgodzić – każdy, kto kiedykolwiek próbował rzucić palenie powie Wam, że uświadomienie sobie, że papierosy są szkodliwe nic nie znaczy, nadal chce się palić…

Prostujcie ścieżki słonia!

Aby skutecznie przeprowadzić zmianę, autorzy proponują kilka technik przekonania słonia, a także… oszukiwania go, kiedy to potrzebne. Techniki są cudownie proste, a jednocześnie genialnie skuteczne. Ot, choćby przykład szefowej, która usłyszała od podwładnych, że jest osobą mało otwartą, lekceważy innych. Przeświadczenie to brało się stąd, że miała nawyk słuchania ludzi w gabinecie sprawdzając jednocześnie jakąś rzecz na komputerze – ludzie mieli wrażenie, że ich ignoruje. Jedyne, co trzeba było zrobić, to… przestawić komputer w inne miejsce tak, aby niemożliwa była jednoczesna rozmowa i zaglądanie w niego. Bracia Heath nazywają tę metodę „kształtowaniem ścieżki” – nie ma co słonia przekonywać, żeby poszedł w danym kierunku, jeśli jest to jedyna droga, i tak nią pójdzie.

Dla kogo jest „Pstryk”? Dla mnie to przede wszystkim książka… o zarządzaniu. Powinien ją przeczytać każdy menadżer, bo to właśnie ci ludzie najczęściej próbują wymusić zmiany w innych – dla dobra zespołu, dla wykonania jakiegoś zadania, dla ciągłości organizacji… Wiedza wyjęta z „Pstryk” przydaje mi się także w pracy – w końcu reklama to próba skłonienia do zmiany zachowań. Ale książka to także niezła lekcja motywacji – jeśli próbujesz pozbyć się jakiegoś złego nawyku (z którego zdajesz sobie sprawę, ale ciężko się od niego uwolnić), Chip i Dan Heath pozwolą Ci na lepsze zrozumienie mechanizmu, który utrzymuje ten nawyk w miejscu. A także podadzą kilka niezłych (i prostych jak pstryknięcie palcami) sposobów na zmianę.

Godzina dziennie z Facebook marketingiem

Jednak nie każda firma musi zlecać marketing społecznościowy na zewnątrz. Nie jest to czarna magia i można się tego z powodzeniem nauczyć. Jak? Najlepiej zacząć od książki „Godzina dziennie z Facebook marketingiem” wydanej przez Onepress. Książkę – wartą 69 złotych – możesz wygrać za darmo!

O książce

„Godzina dziennie z Facebook marketingiem” to solidny podręcznik, który poprowadzi Cię od podstaw (dowiesz się m.in. jaka jest różnica między profilem i stroną – rzecz, która myli naszych rodzimych marketerów bardzo często), dowiesz się, jak założyć własną stronę i w jaki sposób przyciągnąć do niej fanów.

Potem autorzy omawiają bardziej zaawansowane zagadnienia, takie jak tworzenie grup, wydarzeń, łączenie witryny zewnętrznej z Facebookiem za pomocą Facebook Connect czy promocję za pomocą aplikacji. Nawet jeśli wszystkie te rzeczy nie przydadzą Ci się na początku, warto wiedzieć, co jeszcze można z Facebooka wycisnąć.

Nie zabrakło także części poświęconej analizowaniu prowadzonych kampanii i opłacalności całej obecności w mediach społecznościowych. Warto to przeczytać, zanim rzucisz się „na ślepo” w robienie marketingu na Facebooku tylko dlatego, że wszyscy to robią.

Jak wygrać książkę?

Do wygrania są aż cztery książki! Zasady są proste.

1. Podziel się linkiem do tego wpisu na portalach społecznościowych (Facebook, Twitter, Blip…).
2. W komentarzu podaj link do Twojego wpisu.
3. W poniedziałek, 24 stycznia 2011, o 12:00 komentarze zostaną zamknięte, a spośród komentujących Wysoka Komisja rozlosuje cztery książki.
4. Zwycięzcy zostaną ogłoszeni w tym wpisie, który zostanie zaktualizowany w poniedziałek.

Chcesz więcej?

W książce autorzy omawiają także marketing na Facebooku za pomocą gier. Przykładem tego typu akcji jest choćby ta gra – jeśli zdobędziesz 2.000 punktów, wygrywasz zniżkę na szkolenie „Wyciśnij więcej”, które opowiada właśnie o… grach w marketingu. Kilkanaście osób już taką zniżkę wygrało, może Tobie też się uda? ;)

Aktualizacja: ogłoszenie zwycięzców

A oto lista linków do zwycięzców:

1. @Wiazek na Twitterze
2. ^pobe na Blipie
3. Anna Migas na Facebooku
4. @SocMediaLike na Twitterze

Gratuluję zwycięzcom, wysyłam Wam maile lub prywatne wiadomości z pytaniem, dokąd wysłać książki :)

Jak wygląda wspomniany wyżej „proces”? Obejmuje m.in. badania marki (przeprowadzane na przykład w grupach focusowych), obejmuje staranną selekcję komunikatów, które za pomocą znaku zamierzamy przekazać. W końcu jest też sam proces twórczy – zaprojektowanie tego cudownego znaczka. Czy każdy z Klientów potrzebuje każdego elementu procesu? Ile policzyć za Twoją pracę? Na kursach z projektowania identyfikacji bardzo często spotykam się z tego rodzaju pytaniami.

„Logo Design Love” wydana niedawno przez Helion to obowiązkowa pozycja w biblioteczce każdego, kto zajmuje się tworzeniem tożsamości wizualnej. David Airey opisuje nie tylko sam proces powstawania znaku, ale także wszystkie elementy „towarzyszące”. Dzieli się poradami na temat doboru narzędzi, współpracy z Klientem, pokazuje też wiele świetnych znaków.

Książkę można kupić w księgarni Heliona, ale jeśli chcesz spróbować szczęścia w szybkiej akcji promocyjnej, mam do rozdania trzy sztuki :) Rozlosuję je jutro rano spośród tych, którzy do północy wykonają następujące kroki:

1. Podziel się linkiem do tego wpisu w jakimś serwisie społecznościowym (Facebook, Twitter, Blip, Spinacz, Śledzik itp.). Możesz napisać cokolwiek, byle był link.
2. Zostaw komentarz pod tym wpisem, w którym linkujesz do swojego tweeta, blipnięcia czy czegokolwiek innego.

Możesz mnie też dodać do znajomych w tych serwisach społecznościowych, ale nie jest to żaden obowiązek.

Deadline: dziś o północy zamykam komentarze. Jutro rano przeprowadzam losowanie – spośród komentujących wybiorę trzech zwycięzców. Proste? Pewnie, że tak :) A książki do końca tygodnia będą stały na Waszych półkach.

UPDATE: Komisja w składzie Randomizer.org wybrała. Książki otrzymują: Maciek Kochański (Akme), Bartosz Mikołajczak oraz Tomek Mazur. Maile z prośbą o podanie adresów pocztowych poszły. Gratulacje!

Nie wyrastaj ze swojego rozmiaru

Autorzy „Rework” twierdzą, że z firmą jest jak z ubraniem – ma swój optymalny rozmiar. Może być za mała, ale równie dobrze może być… za duża. Prowadząc „za dużą” firmę będziesz się czuć mało komfortowo. Zatem dążenie do wzrostu za wszelką cenę jest mocno przereklamowane. Jeśli Twoja firma zarabia dla Ciebie wystarczająco dużo pieniędzy i czujesz się dobrze z kulturą firmową na danym poziomie jej wielkości, po co to zmieniać? Firma, która rośnie, na pewno zmieni się i nie zawsze będą to zmiany, które Tobie, właścicielowi, odpowiadają. Jeśli nie przepadasz za biurokracją, lubisz się rzucać w wir nowych przedsięwzięć, za duża firma będzie Cię po prostu „uwierać”. Zastanów się, czy musisz rosnąć.

Sprzedawaj produkty uboczne Twojej działalności

Tartak produkuje deski. Jak wiadomo, przy tego rodzaju produkcji „wióry lecą”. A gdyby tak wziąć te wióry i sprzedać je, np. do sklepów zoologicznych jako podłoże dla chomików czy innych królików? Zarabiasz na tym, co w innych okolicznościach byś wyrzucał. A może się okazać, że Twoja poboczna działalność przynosi Ci dużo większe zyski, niż podstawowa. Tak było w przypadku 37signals – rozpoczęli jako firma projektująca witryny www, jedna z wielu. Ale kiedy na swoje potrzeby napisali system zarządzania projektami (Basecamp) i pokazali go Klientom, Klienci go pokochali. Dziś 37signals rozwija Basecampa, porzuciwszy projektowanie stron internetowych.

Bardzo ciekawym przypadkiem produktu ubocznego jest wiedza. Każdy, kto prowadzi firmę, nabywa jakąś wiedzę i doświadczenie. Okazuje się, że jest mnóstwo ludzi, którzy są gotowi za tę wiedzę i doświadczenie płacić, czasem niemałe pieniądze. 37signals sprzedaje książki, ja sprzedaję szkolenia – przygotowanie się do nich nie zajmuje żadnego extra czasu, po prostu robię to na co dzień. A wiedza poparta doświadczeniem jest warta wiele więcej, niż jakiekolwiek książki napisane przez teoretyków.

Mniej znaczy lepiej

Wybór paraliżuje konsumentów. Jakiś czas temu czytałem, że ponad 80% wdrożeń systemów CRM kończy się fiaskiem, bo ludzie – przerażeni mnogością dostępnych funkcji – po prostu ich nie używają. Inne badania, robione przez sam Microsoft, mówią, że – zgodnie z zasadą Pareto – ok. 80% użytkowników Worda używa tylko 20% jego funkcji. W przypadku Excela jest jeszcze gorzej. Jeśli robisz produkt, który konkuruje z obecnymi na rynku rozwiązaniami, nie próbuj ich przebić pod względem ilości dostępnych funkcji. Twój produkt nie musi robić czegoś, czego nie robi żaden z konkurentów. Niech robi mniej. Widziałeś kiedyś miejski rower? Gdzie są wielo-zębatkowe przerzutki, gdzie amortyzatory, gdzie rama ze stopów węgla? Nie ma. A pojawiły się przecież później, niż rowery górskie? Dlaczego ludzie je kupują? A pamiętasz tłumy ustawiające się w kolejce po iPhone – telefon, który nie potrafił wysyłać MMS-ów i robić copy/paste? Ludzie płacą też pieniądze za edytory typu OmmWriter – które nie potrafią nawet porządnie formatować tekstu, oferują dwa fonty do wyboru, ale uniemożliwiają multitasking w trakcie pisania. Nadal uważasz, że potrzebujesz kolejnej funkcji?

Ommwriter from herraizsoto&co on Vimeo.

Oczywiście, porady zawarte w „Rework” nie przysłużą się każdemu. Jeśli masz „korporacyjne” nastawienie, idź pracuj do korporacji, robiąc rzeczy tak, „jak się je robi”. Ale pamiętaj – rewolucyjne zmiany pochodzą od ludzi, którzy są wystarczająco szaleni, by twierdzić, że potrafią zmienić świat.