Chciałbym wybrać się na tę debatę, naprawdę. Jednak sposób jej organizacji (wysyłanie zawiadomień w piątek wieczorem, potwierdzenie obecności w poniedziałek rano, debata kilka godzin później) sprawia, że zastanawiam się, czy tzw. „druga strona” traktuje całą sprawę poważnie. Jeśli założymy, że nie spędzam moich dni „przy piwku, oglądając pornola” (jak któryś z rządzących raczył już podsumować internautów), ciężko liczyć na to, że rzucę wszystkie zobowiązania i pobiegnę na ciastko do kancelarii Premiera… Ciężko liczyć, że przez weekend przygotuję się porządnie do merytorycznej dyskusji na temat praw i wolności w internecie.

Zatem, zapraszającym grzecznie odpowiedziałem, że po prostu nie dam rady (w poniedziałek mam umówione szkolenie z kilkunastoma osobami, nie wystawię ich do wiatru). A tutaj głośno mówię: chętnie wezmę udział w takiej debacie. Ale zaplanowanej porządnie, z wyprzedzeniem. Bo dziś wieczorem odnoszę wrażenie, że to PR-owy zabieg, który ma sprawić, że rząd powie „przecież chcieliśmy się konsultować z internautami, ale nie przyszli”.

Zostań ambasadorem WOŚP, powiedz znajomym

Nie wiem, czy jest szansa, żeby ktoś nie słyszał o Wielkiej Orkiestrze Świątecznej Pomocy. Marka na stałe zagościła w naszych noworocznych rytuałach, gramy już 20. raz… Ale gdyby… Powiedz swoim znajomym na Facebooku o akcji, namów ich, by się przyłączyli. Wszystko pod adresem ambasadorem.pl.

Kup piksele w aplikacji e-serce

Pod adresem e-serce.wosp.org.pl znajdziesz świetną aplikację, za pomocą której nie tylko możesz dołożyć pieniądze na fundusz WOŚP, ale także zostawić po sobie bardziej trwały ślad.

Idea aplikacji jest prosta: 270 tys. pikseli, które możesz „zaświecić” opłacając każdy z nich. Możesz kupować pakiety pikseli i rysować własne wzory, możesz też po prostu zaświecać losowe piksele. Warto także zwrócić uwagę na zbiorowe akcje – wyścigi w zaświecaniu pikseli pomiędzy drużyną fanów Dody i innymi drużynami. Cel jest szczytny, dlaczego się nie przyłączyć?

Komunikatem „zapaliłem piksel” możesz podzielić się ze znajomymi, zachęcając ich do akcji.

Aukcje WOŚP na Allegro

Chcesz kupić unikalny komiks Zucha? Udział w programie „Pytanie na śniadanie” w TVP, a może 2 godziny jazdy rajdowej z wicemistrzem Polski? To wszystko znajdziesz na stronie Aukcje WOŚP na Allegro.

Powszechna obecność gier nieuchronnie spowoduje, że polityczni liderzy zaczną zdawać sobie sprawę z ich wagi dla naszej kultury i cywilizacji. Zawsze przychodzi taka chwila, kiedy ludzie to „łapią” i próbują znaleźć odpowiednie zastosowanie. Kombinacja grywalizacji i mediów społecznościowych to potężna mieszanka o olbrzymim potencjale.

Gore ma rację – media społecznościowe (używane właściwie – większość polityków ma z tym dziś problem) i grywalizacja to potężna kombinacja, która może wpłynąć na wyniki wyborów. Przyjrzyjmy się zatem temu, jak można wykorzystać grywalizację w kampanii wyborczej.

Zdobywanie zaangażowania i nowych wyborców

Mark Penn, specjalista od marketingu politycznego, który doradzał m.in. Billowi Clintonowi czy Tony’emu Blairowi. Za jeden ze swoich największych sukcesów uważa wytropienie pośród wyników badań demograficznych grupy tzw. soccer moms, czyli kobiet, które prowadzą dom, mają dzieci w wieku szkolnym, nierzadko łączą pracę w domu z pracą zawodową. Są przy tym bardzo wpływowymi wyborcami – potrafią przekonać do swoich racji członków rodziny, bliskie kręgi znajomych. Skierowanie komunikatu wyborczego bezpośrednio do nich przyczyniło się mocno do zwycięstwa Billa Clintona w wyborach prezydenckich.

Penn w 2007 roku wydał książkę pt. Mikrotrendy (recenzja tutaj), w której opisuje więcej „znalezisk”, które wytropił w badaniach zlecanych na potrzeby kampanii politycznych. Wśród nich są tzw. swing voters (czyli „zmienni wyborcy”) – to ci, którzy np. w wyborach prezydenckich głosowali na kandydata Demokratów, by potem w parlamentarnych głosować na ludzi Republikanów. Trend ten występuje również w naszej polityce – każda partia ma określoną pulę tzw. „twardych” wyborców (w przypadku PO i PiS jest to ok. 10-20% ogółu wyborców). Dla nich głosowanie na inną partię jest nie do pomyślenia, stoi w sprzeczności z ich światopoglądem. Jest jednak spora grupa, która nie ma tak wielkiego problemu ze zmianą zdana, jeśli obietnice składane przez daną partię będą jej bardziej odpowiadać. Grywalizacja i social media mają coś do zaoferowania obu tym grupom.

Przekonać niezdecydowanych, wciągnąć niezaangażowanych

Dlaczego ludzie nie angażują się w politykę, nie chodzą na wybory? Bo nie widzą w tym realnych korzyści dla siebie. Swing voters głosują nierzadko na „wrażenie”, jakie robi na nich konkretny polityk – podoba im się uśmiech Donalda Tuska czy rzeczowe podejście Jarosława Kaczyńskiego. Lubią młodość Napieralskiego czy poker face Waldemara Pawlaka. Dzieje się tak dlatego, że nie interesuje ich polityka jako taka – rozmowa o budżecie czy bezrobociu jest dla nich abstrakcją. Jeśli jednak problem sprowadzi się ze skali makro do konkretnego zagadnienia, które interesuje wyborcę i jego znajomych, można stworzyć dyskusję, która prowadzi do zmiany poglądów i postaw, a w efekcie do zaangażowania się (pójścia na wybory) lub zmiany preferowanej partii (w przypadku niezdecydowanych).

Sprytnym wybiegiem, który zastosował Penn było właśnie przeniesienie dyskusji z poziomu „nasz kraj musi mieć lepszy system edukacyjny” do „Twoje dziecko zasługuje na lepszą szkołę”. I skierowanie tej dyskusji bezpośrednio do soccer moms, które wciągnęły w nią swoje kręgi znajomych. Dziś także mamy do czynienia z tym zjawiskiem, a social media dały ludziom, którzy chcą dyskutować nowe, potężne narzędzia.

Kiedy zakładasz konto w portalu społecznościowym takim jak Facebook czy LinkedIn, system „wysyła Cię na ścieżkę” która nazywa się „spraw, by Twój profil był w 100% kompletny”. Krok pierwszy: dodaj zdjęcie. Krok drugi: dodaj co najmniej pięciu znajomych. Krok trzeci: napisz coś na swojej tablicy… To nic innego, jak mechanizm grywalizacyjny.

Jak grywalizacja może być wykorzystana w przypadku dyskutujących o polityce? Można spróbować uczynić dyskusję bardziej konstruktywną poprzez nakierowanie dyskutujących na określone działania, które dają pozytywny efekt np. partii politycznej. Dziś np. taki zaangażowany dyskutant marnuje swój czas na pyskówki z osobami, których nie da się przekonać. Wciągnięcie go w grę oznacza wyznaczenie mu bardziej konstruktywnych zadań – np. porozmawiaj o tym twarzą w twarz z dwiema nowymi osobami w tygodniu. Jeśli spotkasz gdzieś w sieci dyskusję na ten temat, namów dyskutantów, by zapisali się na konkretny newsletter.

Nie zapomnij o historii

Czy ludzie dadzą się wciągnąć w tę grę? To zależy. Niektórzy będą grali choćby dlatego, że – jak pisałem wyżej – głosowanie na PO czy PiS jest częścią ich tożsamości. Chcąc pokazać tę tożsamość na zewnątrz chętnie zaangażują się w działalność firmowaną przez „ich” partię.

Część wciągnie się dlatego, że grają ich znajomi – ludzie, z których opinią się liczą. Jeśli np. Twoja żona czy mąż spróbują wciągnąć Cię w dyskusję o edukacji, ciężko będzie im odmówić, prawda? Są ludzie, którzy potrafią tak angażować dziesiątki innych osób… Dotarcie do nich jest bardzo ważną częścią sukcesu kampanii opartej o social media.

Jednak dużo większa grupa zacznie grać, jeśli esencją gry będzie historia, która po prostu dotyczy ich bezpośrednio. Może ich nie interesować np. polityka transportowa państwa, ale nie chcieliby stać w korkach w mieście czy tłoczyć się na autostradach zapchanych przez TIR-y. Jeśli uda Ci się przenieść dyskusję z poziomu ogólnego na osobisty, dostaniesz zaangażowanych graczy.

Jest więcej…

Zaplanowanie strategii grywalizacji dla kampanii to dość skomplikowany proces. Omówione wyżej przykłady to jedynie malutki fragment tego, co można zrobić. Najlepsze jest jednak to, że grywalizację można wprowadzać zarówno odgórnie (centralna inicjatywa partii, jedna gra dla wszystkich) jak i oddolnie (gra dla regionu, województwa, okręgu wyborczego). Zaangażowanie zawsze zaczyna się od jednej osoby…

Barack Obama wykorzystywał grywalizację by mobilizować swoich wyborców. I zadziałało – jego zwolennicy chodzili od domu do domu, pnąc się w rankingach „zaangażowania”, poszczególne okręgi wyborcze rywalizowały ze sobą o ilość zebranych podpisów. Efekt? Bardziej intensywna praca sztabów w poszczególnych okręgach. A o to chodzi, prawda?

Jeśli temat grywalizacji w ogóle Cię interesuje, zapraszam na stronę grywalizacja.pl, gdzie znajdziesz ciekawostki, filmy i artykuły związane z tym tematem. A jeśli interesuje Cię grywalizacja w polityce, chcesz dowiedzieć się więcej, napisz do mnie.

Cóż, wszystkiego najlepszego, blogu ;-)

Wszystkim Paniom, dziewczynom, kobietom – spełnienia marzeń :) A gdyby powyższe rytmy były za ostre, poniżej coś bardziej romantycznego.

Od 1984 roku TED bardzo urósł i dorobił się specyficznej sławy – wystąpienie na TED to wielka nobilitacja, bo i grono mówców jest bardzo zacne – na TED przemawiali m.in. laureat nagrody Nobla Al Gore, Richard Dawkins czy Malcolm Gladwell. Konferencja wyszła także poza swój technologiczno-rozrywkowy silos – pomysły warte propagowania bywają naprawdę niespotykane – od uleczania świata przez samodoskonalenie po opowiadania o sosie do spaghetti. Jedno się nie zmienia – prezentacje TED są zawsze inspiracją dla innych.

Na konferencjach są także polskie akcenty, jak np. Jacek Utko opowiadający o tym, jak design może uratować gazety. Jedna z moich ulubionych „designowych” prezentacji.

TEDx

TED stał się inspiracją tak bardzo, że w różnych częściach świata powstały niezależnie organizowane, podobne wydarzenia. Jeśli są zgodne z duchem TED, otrzymują patronat oficjalnej organizacji i odbywają się pod marką TEDx – niezależna od TED konferencja, zgodna z ideałami oryginału.

Konferencje TEDx odbywają się także w Polsce – mieliśmy już TEDx Warsaw (ze świetnym wystąpieniem Zbigniewa Branieckiego na temat „otwierania demokracji”) – obejrzyj niżej – a w najbliższy piątek odbędzie się TEDx Poznań… na którym będę miał swoje 5 minut ;) Nietypowe 5 minut, dodam, bo jeśli wydaje Ci się, że będę mówił o marce, zawiedziesz się. Prezentacja ma tytuł Nie daj się klawiszom! i nie będzie opowiadać o polskim więziennictwie. O czym będzie? Wejściówki na imprezę są już rozdane, ale dostępna będzie transmisja online, na którą serdecznie zapraszam. Do zobaczenia!

A poniżej Zbigniew Braniecki z Mozilla Foundation. Również w nietypowej roli, o polityce 2.0.

Czytasz blogi, dzielisz się zdjęciami, wiesz co to mikroblog, być może nawet masz konto na Twitterze czy Blipie? Jestem gotów się założyć, że spędzasz więcej czasu na Facebooku, niż na Naszej-klasie. Mam rację?

Badania przeprowadzone w połowie zeszłego roku przez Nielsen Claritas w Ameryce pokazały dość wyraźny podział społeczny rysujący się w sieciach społecznościowych. Oczywiście w USA nikt nie używa Naszej-klasy, tam walka o dominację toczy się pomiędzy Facebookiem a MySpace. Co z nich wynika?

Facebook dla bogatych i wykształconych

Wg badań Nielsena, ludzie wykształceni, pochodzący z tzw. „dobrych domów” 25% częściej angażują się w Facebooka, niż MySpace. Ludzie niewykształceni z kolei z większym prawdopodobieństwem (o niemal 40%) wybierają MySpace. Można oczywiście powiedzieć, że to kwestia gustu lub środowiska. Ale już dane o zarobkach nie kłamią: 23% użytkowników Facebooka zarabia więcej, niż 100.000 dolarów rocznie. Ta sama grupa zarobkowa stanowi tylko 16% na MySpace. Tych zarabiających poniżej 50.000 dolarów rocznie jest więcej na MySpace (37%) niż Facebooku (28%).

LinkedIn i Twitter dla najbogatszych

W zestawieniu zarobków jeszcze lepiej wypada Twitter i LinkedIn (profesjonalna sieć społecznościowa, odpowiednik naszego GoldenLine) – niemal 40% użytkowników LinkedIn zarabia ponad 100.000 dolarów rocznie. Nietrudno się domyślić, że badanie Nielsena wykazało, że spora część użytkowników Facebooka korzysta także z LinkedIn i Twittera.

Wyrastanie z sieci społecznościowych

Co ciekawe, to wcale nie jest tak, że na początku życia wybierasz sobie sieć społecznościową, do której będziesz należeć (ze względu na „przynależność klasową” na przykład) i nie zmieniasz jej do końca życia. Większość z badanych przez Nielsena 200.000 Amerykanów raczej „dojrzewa” do zmiany jednej sieci na drugą. Widać to szczególnie dobrze w przypadku nastolatków, którzy na początku liceum „zaprzyjaźniali się” jeszcze przede wszystkim na MySpace, aby pod koniec nauki na uniwersytecie poświęcać się niemal wyłącznie aktywności na Facebooku. Przy czym „przeprowadzają się” ludzie, którzy idą do college’u i na uniwersytet. Ci, którzy nie zmieniają towarzystwa, pozostają w MySpace.

Co przeciąga ludzi od jednej sieci społecznościowej do drugiej? Po pierwsze, możliwości i estetyka. Jeśli kiedykolwiek odwiedziliście stronę MySpace, wiecie, że bardzo przypomina „pamiętnik SzAlOnYch NasTOlaTkUff”. W porównaniu z nimi, stonowane strony Facebooka to niemal skok w dorosłość.

Kolejnym powodem przejścia jest… owczy pęd. Idziemy tam, gdzie są wszyscy znajomi. Jeśli jestem w college’u, wypada być na Facebooku. I tyle.

Online także trzymam ze swoimi

A czy przed monitorem znikają podziały społeczne? Jason Kaufman, naukowiec z Harvardu dowodzi w swoich badaniach, że nie. Analizował on sieci znajomości studentów college’u przez cztery lata i przekonał się, że na Facebooku także „trzymają się swoich kręgów”. Najłatwiej było studiować podziały wg rasy (najbardziej widoczne także w prawdziwym świecie w USA). Okazało się, że studenci „wielonarodowościowi” mieli najwięcej znajomych i byli często jedynym ogniwem łączącym „czarne kręgi” z „białym sąsiedztwem”. W internetowych społecznościach ludzie zachowują się dokładnie tak samo jak w swoich domach, przenoszą tam swoje uprzedzenia, lęki i problemy.

Oczywiście jest nadzieja. Dostrzega ją sam Kaufman zauważając, że Facebook (i inne sieci społecznościowe) pozwalają nam utrzymywać szersze grono znajomych, „luzując” niejako ostre rygory, które narzucaliśmy sobie, zaprzyjaźniając się z ograniczoną liczbą ludzi z sąsiedztwa.

A marketing?

Świadomość tego, w jaki sposób angażujemy się w sieci społecznościowe może pomóc nam dotrzeć do określonej grupy ludzi. Znajomość trendów, które obserwujemy w krajach, które nieco dłużej korzystają z takich sieci pomoże nam zaplanować nasze – marketerów – działania w przyszłości. To, że „każdy ma konto na naszej-klasie” nie znaczy wcale, że za kilka lat ten „każdy” będzie przejawiał tam taką samą aktywność, jak wcześniej. Wprost przeciwnie – badania Nielsena pokazują, że sieci społecznościowe nie będą konkurować ze sobą, ale będą „zagarniać” inne grupy (można powiedzieć: warstwy) społeczne. Powinniśmy być tego świadomi i być na to przygotowani.

Kolejna sprawa to kwestia rozpowszechniania idei. Jeśli chcemy, by pomysł naprawdę dotarł „do wszystkich”, powinniśmy nie tylko „zapłodnić nim” wszystkie sieci społecznościowe. Także wewnątrz danej sieci istnieją podziały i kręgi, w których ludzie się trzymają. Upewnijmy się, że dotarliśmy do wszystkich kręgów.

Przyjrzyj się swojej sieci znajomości. Ile osób, które masz w znajomych na naszej-klasie masz także w Facebooku? Ciekawy eksperyment, prawda? ;)

W USA trend ten powoli dojrzewa, dzieje się tak za sprawą „starzenia się” pierwszego pokolenia, które używało Facebooka, a także za sprawą popularyzacji tego serwisu wśród innych grup społecznych, niż tylko studenci college’ów. Ciekaw jestem, jak sprawa ta wygląda na naszym rodzimym gruncie – adopcja naszej-klasy odbyła się (jak mi się wydaje) masowo i od początku można było tam znaleźć trzydziesto- i trzydziestopięciolatków. Czy u nas „retroseksualni” pojawili się wcześniej, niż w USA? :)

Niecierpliwie czekam na debatę na ten temat w „Telewizji śniadaniowej” ;)

Do tej lektury przystąpiłem z niepokojem. Czemu? Bo „Cień wiatru” to tytuł, który z czystym sumieniem mógłbym umieścić na liście dziesięciu najlepszych książek, jakie czytałem w życiu. Stała się punktem odniesienia, do którego porównywałem sporo kolejnych moich lektur. Jak mógłbym nie porówywać do niej kolejnego dzieła Zafona?

Nie. I kropka.

„Gra Anioła” jest inna. Co prawda akcja nadal dzieje się w Barcelonie (choć pokolenie wcześniej, niż wydarzenia opisane w „Cieniu wiatru”), tu także mamy Cmentarz Zapomnianych Książek oraz księgarnię Sempere. Ale to właściwie wszystko, co oba tytuły mają ze sobą wspólnego. Poza autorem, oczywiście.

David Martin jest młodym pisarzem, który swoją pozycję zbudował na pisaniu krwawych i mrocznych opowieści dla „ciemnego ludu”. Nie był to jednak szczyt jego marzeń. Dlatego, kiedy otrzymał propozycję napisania nietypowej opowieści od tajemniczego wydawcy z Paryża (propozycję wspartą bajeczną sumą pieniędzy), nie wahał się długo, choć wątpliwości od początku dawały o sobie znać…

David pisze, jednak im dłużej pracuje nad nowym dziełem, tym bardziej interesuje go nie tylko sama powieść, ale także osoba wydawcy. Tym bardziej, że za sprawą wydawcy właśnie, wokół Davida zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Rozwiązanie tej zagadki będzie go kosztować więcej, niż jest w stanie sobie wyobrazić.

„Gra Anioła” jest mroczna. Jest mrugnięciem Zafona w stronę stylu powieści Davida Martina. Nie ma tam momentów, w których można śmiać się w głos, nie ma tak wyrazistych postaci, jak Fermin z „Cienia wiatru”. Co jest? Szybkie, ostre i cięte riposty, przoduje w nich Isabela, niechciana asystentka Davida. Jest szybka i wciągająca akcja, a przede wszystkim jest tajemnica. Książka ma 600 stron, a po przeczytaniu 500 z nich nadal nie miałem pojęcia, jak to wszystko się skończy.

Jest jedna rzecz w zakończeniu, która mi się nie podobała, ale żeby ją opisać, musiałbym zdradzić za dużo. Oceńcie sami.

Jak mogę „Grę Anioła” podsumować jednym zdaniem? To nie jest „Cień wiatru”. Mroczna zagadka i klimat przywodzi na myśl powieści Edgara Allana Poe. Akcja wciąga, książkę się dosłownie pochłania (odstawiłem dla niej „Lód” Dukaja, niech mi będzie wybaczone). Jeśli zatem szukasz ciekawej zagadki na długie zimowe wieczory, „Grę Anioła” polecam z czystym sumieniem.