Spock: ludzka wyszukiwarka

Popularność serwisów społecznościowych typu Facebook, GoldenLine czy inne Grono świadczy o tym, że Sieć staje się nie tylko nieprzebranym źródłem informacji i rozrywki, ale także zjawiskiem społecznym. Ludzie zaczynają „istnieć” w Sieci. Przydałaby się więc wyszukiwarka… do ludzi. Tym właśnie zamierza być Spock.

Mówienie, że Spock to „wyszukiwarka do ludzi” to pewne niedopowiedzenie. Serwis ma ambicję stać się największą bazą danych o „istniejących w Sieci” osobach. Poza wyszukaniem informacji o konkretnej osobie (swoje pierwsze dane Spock bierze z serwisów społecznościowych, np. skanuje sieć LinkedIn i próbuje dodać tagi do znalezionych osób), można do tych informacji dodawać tagi, zdjęcia, linki i relacje. Społeczność następnie „głosuje” na poszczególne informacje: czy tag odpowiada danej osobie? Czy na zdjęciu jest ta osoba? Czy na pewno jest spokrewniona z tą osobą? Czy na tej stronie www jest informacja o niej? Mamy zatem do czynienia z folksonomią w najczystszej formie :)

Jeśli w Spocku znajdziemy swój profil, możemy go „zająć”, podając login i hasło do jednego z serwisów, który był źródłem informacji o nas. Po pozytywnej weryfikacji mamy możliwość dodania „wrażliwych” informacji o sobie, m.in. data urodzenia, płeć, metody kontaktowania się (e-mail, komunikatory). Oczywiście istnieje możliwość zdefiniowania, kto ma widzieć informacje kontaktowe (wszyscy, tylko „wyróżnieni”, nikt).

Do każdego z kontaktów możemy też dodać „własne” informacje kontaktowe — w serwisie nazywa się to private notes. Prywatna notka jest widoczna tylko dla Ciebie, nawet właściciel profilu nie jest w stanie jej zobaczyć. Możesz zatem dopisać w notkach „bezczelna jędza” lub „moja ukryta miłość”. Wśród prywatnych notek mogą się znaleźć także adres e-mail oraz komunikatory (jeśli ktoś nie „zajął” profilu w Spock i nie udostępnił tych informacji publicznie, możesz je wpisać tylko dla siebie). Spock może więc z łatwością stać się Twoją książką adresową online.

Swoją „społeczność” tworzymy wyróżniając te kontakty, które znamy. Mechanizm jest bardzo podobny do wyróżniania wiadomości w Gmailu — klikamy w gwiazdkę obok kontaktu i już pojawia się w naszej zakładce „favorites”. Proste :)

Relacje to kolejna funkcja, która może z powodzeniem zastąpić serwisy społecznościowe. Wynalezienie „kolegów z klasy”, „kolegów ze studiów” czy „współpracowników” danego kontaktu jest dziecinnie proste. Po prostu klikamy w odpowiednią relację…

Z kolei linki to praktyczny spis zasobów sieciowych związanych z daną osobą. Można tu umieszczać zarówno linki do profilu na którymś z serwisów społecznościowych, jak i np. informacje prasowe, w których pojawia się nazwisko delikwenta, notki blogowe itp. Nie ma żadnych ograniczeń, a o wartości linku decyduje — jak poprzednio — społeczność.

Pewnym zagrożeniem wydaje się naruszenie prywatności — informacje do Spocka może dodawać właściwie każdy zarejestrowany użytkownik. Dodanie obraźliwych tagów czy linków do stron z pornografią wydaje się nieuniknione, bardzo jestem ciekaw, jak twórcy serwisu będą sobie z tym radzić. Jednak — jak pisałem już wiele razy — wierzę w społeczności i ich zdolność do samooczyszczania (ewidentne przykłady tego to np. Digg i Wikipedia). Zatem jeśli serwis osiągnie „masę krytyczną”, informacje w nim będzie można traktować jako w miarę wiarygodne.

Mnie Spock spodobał się bardzo od pierwszego wejrzenia. Odpowiada sposobowi, w jaki sam wyszukuję ludzi w Sieci — korzystam z serwisów nasza-klasa czy GoldenLine, aby znaleźć informacje o danej osobie, ale komunikować się wolę bezpośrednio: przez mail lub komunikator. Wszelkiego rodzaju fora dyskusyjne na serwisach uważam za zbędne przeładowanie. Spock dostarcza mi najpotrzebniejszych informacji w skondensowanej formie i będę z uwagą śledził rozwój tego serwisu.