MacBook Air

1 marca w siedzibie firmy IT Media miał miejsce pierwszy oficjalny pokaz najmniejszego laptopa ze stajni Apple, MacBooka Air. Pokaz, który miałem przyjemność poprowadzić. A ponieważ wcześniej przez tydzień „tułałem” się z tym przenośnym laptopem, postaram się opisać moje wrażenia z jego używania.

MacBook Air to naprawdę przenośny laptop. Im dłużej trzymamy go w ręku, tym większy podziw mamy dla inżynierów z Cupertino, którzy potrafili wepchnąć całkiem sporo w niemożliwie małą i płaską obudowę.

Jednak swoją „małość” MacBook Air zawdzięcza również kilku radykalnym decyzjom. Laptop nie ma optycznego napędu, nie ma też portu przewodowej sieci. Za pomocą kabla można do niego podłączyć jedno urządzenie USB, zewnętrzny monitor i słuchawki oraz oczywiście zasilanie. Jest za to wyposażony w najnowszej generacji interfejsy bezprzewodowe: sieć WiFi w standardzie n, Bluetooth 2.0.

Pierwsze wrażenia
Jak każdy produkt Apple, MacBook Air jest bardzo ładnie zapakowany. Pudełko przypomina opakowanie na iPoda, sam Air jest umieszczony na plastikowym mocowaniu, pod spodem znajdziemy instrukcje, oprogramowanie, zasilacz z dodatkowym kablem oraz dwie przejściówki do podłączenia zewnętrznego monitora (analogową i cyfrową).

MacBook Air ma aluminiową obudowę, więc z zewnątrz bliżej mu do MacBooka Pro (z wyższej półki), niż do MacBooka (którego zewnętrzna obudowa jest z plastiku). Dzięki temu laptop sprawia wrażenie naprawdę solidnego, pomimo niewiarygodnej nadal grubości. Zanim wyjąłem go z pudełka martwiłem się, czy go przypadkiem nie złamię, dotyk zimnego aluminium dodał mi sporo pewności siebie ;)

Zamknięcie i otwarcie MacBooka Air odbywa się bez przyciskania żadnych przycisków — tu z kolei bliżej mu do „młodszego” MacBooka. Na przodzie obudowy mamy czujnik do pilota i diodę sygnalizującą uśpienie.

Po otwarciu dostajemy bardzo jasny 13,3-calowy ekran LED z błyszczącą powierzchnią. Kolory są rzeczywiście bardzo nasycone, a ekran startuje praktycznie natychmiast. Na pokładzie jest 2GB RAM oraz standardowo procesor Intel Core 2 Duo 1,6 GHz.

Porty znajdują się po prawej stronie, chowane w wygodnej „szufladce”.

Po co i komu ten laptop?
Pojawia się pytanie: po co i komu taki laptop? Aby na nie odpowiedzieć, trzeba spojrzeć nieco w przeszłość. Apple ma opinię „firmy z wizją” i konsekwentnie tę opinię podtrzymuje, czasem nawet pomimo narzekań niektórych użytkowników. W 1998 roku w nowym iMaku G3 nie było stacji dyskietek ani portów starego typu — wszystkie urządzenia peryferyjne podłączało się przez USB. Niektórzy konsumenci narzekali, ale dziś wiemy, że była to słuszna decyzja — praktycznie wszystko jest w tej chwili na USB, a stacji dyskietek nie używałem już ładnych parę lat. W 1998 roku jednak rynek musiał dojrzeć do tej wizji.

Tak samo jest z pokazanym 10 lat później MacBookiem Air. Apple proponuje nam „bezprzewodową wizję”, która wcale nie musi się spełnić, ale na pewno warto się przyjrzeć rozwiązaniom sugerowanym przez firmę z Cupertino.

Bezprzewodowa instalacja
Większość oprogramowania dziś ściągamy z internetu, nie musimy go przechowywać na płytach. Ta funkcja napędu optycznego już dziś zatem powoli zanika. Jednak są sytuacje, kiedy musimy skorzystać z płyty. W tej sytuacji Apple proponuje nam… „pożyczenie” napędu z innego komputera będącego w zasięgu sieci. Mały programik udostępniający tę funkcję znajduje się na płycie instalacyjnej MacBooka Air (wersja dla Windows i Mac OS). Za jego pomocą można nawet postawić system operacyjny na świeżutkim komputerze. W sieci typu „n” nie ma już niemal różnicy pomiędzy kablowym a bezprzewodowym transferem, więc rozwiązanie sprawdza się całkiem dobrze. MacBook Air bez problemu połączył się z napędem mojego MacBooka Pro. Nie miałem co prawda żadnych aplikacji do instalowania, ale mogłem sobie np. pooglądać film na DVD…

Bezprzewodowe filmy i muzyka
No właśnie, oglądanie filmów, kolejna funkcja, do której używamy napędów optycznych. Apple już od kilku lat dystrybuuje filmy i seriale bez płyt, za pomocą iTunes Store. Ostatnio pojawiła się nawet możliwość wypożyczania filmów. To rzeczywiście jest — moim zdaniem — model skazany na sukces. Zatem do kupowania, wypożyczania i oglądania filmów potrzebny jest bezprzewodowy internet, a nie napęd optyczny. Dodatkowo oprogramowanie Front Row (taki makowy Media Center) dołączane do najnowszej wersji systemu operacyjnego potrafi wyświetlać filmy (i odgrywać muzykę) z innych komputerów wyposażonych w iTunes (Mac i Windows). Mam w domu dysk z filmami podłączony do Maka Mini, a dzięki bezprzewodowemu routerowi mogę je w każdej chwili oglądać na dowolnym innym komputerze (i telewizorze) w domu.

Model taki ma jednak w Polsce bardzo poważną wadę: brak zawartości. iTunes Store jest u nas niedostępny (przynajmniej legalnie) i dopóki to się nie zmieni, pozostają nam „standardowe” wypożyczalnie. Polski iTunes Store to jest jedyna rzecz, której chciałbym od Apple Polska.

Bezprzewodowy backup
Kolejną funkcją, do której przydają się jeszcze napędy optyczne jest backup. Jednak i tu Apple ma do zaproponowania alternatywę — bezprzewodowy backup.

Na backup składają się dwa czynniki: oprogramowanie i sprzęt. Oprogramowanie do przezroczystego niemal tworzenia kopii zapasowych jest wbudowane w Leoparda (najnowszy system operacyjny Apple) i nosi nazwę Time Machine. Maszyna czasu — jeśli tylko ma do dyspozycji jakiś kawałek dysku twardego — wykonuje kopie zapasowe naszych danych niemal w czasie rzeczywistym. Odzyskanie przypadkowo wykasowanego pliku to kwestia jedynie wyszukania go w archiwum Time Machine.

Sprzęt z kolei to urządzenie o nazwie Time Capsule. Pod tą nazwą kryje się po prostu bezprzewodowy router połączony z dyskiem twardym w jedną, zwartą obudowę. Wpięty w naszą sieć bezprzewodową po cichutku potrafi archiwizować dane z dowolnej ilości Maków w okolicy. Jeśli zatem w firmie (lub w domu) nie mamy działu IT, który potrafiłby skonfigurować jakieś skomplikowane rozwiązania do robienia kopii zapasowych, Time Capsule jest doskonałą alternatywą.

Bezprzewodowe peryferia
O ile bezprzewodowa instalacja oprogramowania czy kopie zapasowe to w większości przypadków pieśń przyszłości, o tyle podejrzewam że spora część z nas zetknęła się z bezprzewodową myszą, drukarką czy telefonem z Bluetooth. Te wszystkie akcesoria bez problemu dogadają się z MacBookiem Air i oczywiście nie wymagają żadnych kabli.

Powrót do przeszłości
Oczywiście, gdyby ktoś chciał koniecznie korzystać z MacBooka Air „po staremu” (wyobrażam sobie, że tylko w awaryjnych sytuacjach, np. poza domem lub biurem), może dokupić do niego dedykowane akcesoria: nagrywarkę SuperDrive oraz adapter USB-Ethernet. Oba te peryferia były dostarczone razem z moją testową maszyną i miałem okazję się nimi pobawić. O żadnej konfiguracji oczywiście nie może być mowy — wsuwa się sprzęt do portu USB i… działa. Nagrywarka miała raz problem z przeczytaniem płyty dual layer nagrywanej gdzie indziej (na 10 płyt, które przetestowałem taka sytuacja zdarzyła się raz), ale żadnych błędów z nagrywaniem nie stwierdziłem. Adapter USB-Ethernet robił, co do niego należy przez cały czas używania ;-)

Niemiłą niespodzianką po rozpakowaniu pudełka z MacBookiem Air był brak dołączonego pilota (choć sam czujnik pilota jak najbardziej jest wbudowany w komputer). Jest to jednak element nowej polityki Apple — pokazane kilka dni temu MacBooki i MacBooki Pro również nie mają pilotów, trzeba je dokupić osobno. Szkoda, bo np. prezentacje z użyciem Keynote i pilota to jedna z najczęściej używanych przeze mnie funkcji podczas szkoleń i pilocik był jednym z elementów, które przekonały mnie do przesiadki. Z drugiej strony miałem w torbie już dwa piloty, więc nie odczułem tego tak strasznie ;-)

Moje wrażenia
MacBook Air sprawdzi się rewelacyjnie jako kolejny laptop w domu lub jeden z wielu w biurze. Jeśli mamy już odpowiednią infrastrukturę (sieć bezprzewodowa, najlepiej w standardzie n) lub w najbliższym czasie zamierzamy ją modernizować, MacBook Air ładnie wpisze się w nasz „bezprzewodowy świat”.

Jest to także niewątpliwie laptop do podbudowania własnego ego. Nie da się nie powiedzieć „wow” na widok tego płaskiego cacka (doświadczyłem tego kilka razy w tym tygodniu).

Amerykanie mają świetne określenie na grupę docelową użytkowników takich komputerów. Mówią o nich corridor warriors, czyli „wojownicy korytarza”, ciągle w ruchu w biurowcu wielkiej korporacji, jednak ciągle w zasięgu swojej sieci, w towarzystwie innych maszyn. Po wyjściu z pracy jadą do Starbucksa, gdzie jest darmowe WiFi, w domu oczywiście mają także bezprzewodowy internet…

Lubię gadżety, mam sieć bezprzewodową w domu i w pracy, jednak sam bym się na Air jeszcze nie zdecydował. Często podróżuję i mój MacBook Pro to „wół roboczy”, który dobrze mi służy. Jeśli w hotelu jest internet bezprzewodowy, podłączy się do niego, jeśli jest kablowy, też nie wybrzydza. A jeśli nie ma wcale, mam swoją kartę iPlusa. Z MacBookiem Air w dwóch z trzech przypadków musiałbym się obejść bez internetu. A nawet mając adapter USB/Ethernet czy modem iPlusa na USB, stawałbym przed wyborem: nagrywać płytę, czy surfować?

Zatem, Apple: brawo za wizję, sam chętnie zacznę korzystać (legalnie) z bezprzewodowych zakupów seriali czy wypożyczalni filmów. Będę też kibicował rozwojowi bezprzewodowego życia, bo kable w domu mnie drażnią. Ale jeśli będę zmieniał komputer, kupię kolejnego MacBooka Pro. Myślę, że z Air byłaby zadowolona Patrycja — prowadzi mniej nomadyczny ode mnie tryb życia, a przenośność tej zabaweczki naprawdę robi wrażenie… Ale na razie stawia opór ;-)