Mój artykuł w „Polityce” (niestety, bez podania źródła)

Paweł Komarnicki: Wydaje mi się, że tak bardzo chcesz udowodnić, że nie mam racji, że aż bzdety piszesz. Zastanów się następnym razem, zanim stukniesz w klawiaturę. W jaki niby sposób miałem „zarobić na artykule”? „Polityka” miała mi zapłacić za cytat? Nie bądź śmieszny ;) I dlaczego „CC to jednak coś innego” — nie trzeba się trzymać postanowień licencji? Mówi ona wyraźnie: uznanie autorstwa. Kropka. Plus pozwolisz, że sam będę decydował, o czym jest ten blog (i walczył z problemami z tym związanymi) ;-)

Olać regulacje prawne, bo tu każdy może sobie interpretować dowolnie i tak nic z tego nie wynika.
Pytanie czy podstawowa ludzka przyzwoitość nie nakazuje wyraźnie zaznaczyć źródła tekstu cytowanego?
Ale jak już wspomniano: kto ma na to (na zasady) czas?

Paweł – przecież nie próbuję nic udowodnić :P Chyba nie zaprzeczysz, że każde „napisał Paweł Tkaczyk” to odwiedziny na tym blogu i dodatkowa reklama ;)
I ja Ci nie narzucam o czym masz pisać Twojego bloga (ciągle tylko „Moje, moja, moich”), tylko zaznaczyłem, że problem niezamierzonego bycia cytowanym nie występuje w przypadku blogów prywatnych ;) Widać nie czytasz ze zrozumieniem :) Albo nie chcesz :>
Co dalej nie zmienia faktu, że (jak napisać Fanatyk i ja wcześniej) brzydko ktoś uczynił nie pisząc że to twoje dzieło :) Kropka :)

A nie prościej, miast mailować do Polityki, zapytać autora artykułu? Wklikać się na http://bogdan.wordpress.com/ lub którąś z innych witryn p. Misia, skorzystać z którejś z metod kontaktu?

PS. Dla zainteresowanych: cały artykuł jest tu: http://bogdan.wordpress.com/moje-publikacje/nowe-oblicze-sieci/

r: Dzięki, nawet nie przyszło mi do głowy poszukać… Nie przypuszczałem, że bloger mógłby coś takiego zrobić :)

Przykro mi z powodu tego incydentu. W oryginale mojego tekstu cały cytat był oznaczony i wyróżniony (chciałem, by całość była kursywą); sam nie lubię, kiedy Czytelnik nie wie, co jest cytatem, co zaś tekstem autora i zgadzam się, że to nie jest w porządku. Wyjaśniam, że usunięcie tego oznaczenia było wynikiem adiustacji wewnątrzredakcyjnej. Proszę pamiętać, że redakcje robią dziś z tekstami autorów zewnętrznych w zasadzie co chcą. Podawanie nazwiska osoby cytowanej stosuje się w redakcjach tylko wówczas, gdy osoba ta jest już powszechnie znana i jej zacytowanie jest dla redakcji zaszczytne lub gdy osoba ta w publikowanym tekście jednoznacznie to zastrzegła; przyjmuje się w wypadkach analogicznych do niniejszego, że stwierdzenie, iż źródłem jest ogólnie „Internet”, nawet bez podania nazwy portalu czy blogu (jeśli to nie jest zastzreżone) jest wystarczające. Jest to praktyka powszechna; osobiście mam wątpliwości, czy do końca słuszna – ale koledzy twierdzą, że gdyby było inaczej, to cała prasa składałaby się wyłącznie z oznaczeń cytatów. Między innymi dlatego gazety w zasadzie nigdy nie występują w podobnych sprawach z roszczeniami wobec siebie nawzajem. Niemniej – raz jeszcze: wyrazy ubolewania. Tym bardziej, że nic nie przeszkadzało przecież zapisać cytowaną myśl zupełnie innymi słowami – i wówczas byłoby OK.

No to nalezaloby pozwac „Polityke”, chocby w celach dydaktycznych. Panowie, jestesmy w Europie!!!

a potem pozwać wszystkich dookoła ;) Przecież Pan Miś przeprosił i wskazał na nieporozumienie.

Alex Barszczewski: Nikt nikogo nie będzie pozywał (a przynajmniej ja nie zamierzam). Miło by było, gdyby redakcja przeprosiła (skoro — jak twierdzi p. Miś — to ich wina), ale to tylko moje życzenie, a nie żądanie :)

Nie chodzi o pieniactwo :-)
Nie wiem jak Wam, mnie przeszkadza takie lekceważenie praw jednostki tylko dlatego, że ta osoba „nie jest publicznie znana”. To są resztki systemu feudalnego ciągle jeszcze w naszym kraju pokutujące, z którymi ja osobiście nie jestem gotów się godzić.
Ciekawe co odpisze redakcja Polityki, panie Pawle prosze o relacje.

Adam: A jednak nie masz racji pisząc „(…) dziennikarz ma prawo użyć fragmentu każdej publikacji (…) Przyjęło się (nie wiem, czy na zasadzie tradycji, czy prawnego precedensu), że podaje się zawsze imię i nazwisko autora przytaczanych słów”. Otóż zgodnie z art. 25 pr.aut. prawo cytatu podlega jednak pewnym ograniczeniom, zwłaszcza, że taki post w blogu nie mieści się w art. 25 ust. 1 pkt 1 lit. b pr. aut.
Co do podawania autorstwa: art. 16 pkt 2 pr.aut. nie ulega wyłączeniu przez przepisy o dozwolonym użytku, zatem nawet gdyby Pawłowy blog mieścił się w pojęciu „aktualny artykuł na tematy polityczne, gospodarcze lub religijne” to jednak źródło przedruku trzeba było podać.

Muszę dodatkowo coś wyjaśnić, żeby nie było, że zwalam swoją winę w jakiejkolwiek mierze na „Politykę”. Otóż prawdą jest, że oznaczenie cytatu usunięto w redakcji; jednakże ja o tym wiedziałem przed drukiem, ponieważ akceptowałem adiustowany tekst. Rzecz w tym, że było w nim kilka zmian dziennikarsko ważniejszych (np. zmiana tytułu czy przeredagowanie leadu) i usunięcie cudzysłowów po prostu przegapiłem. Ale to ostatnie sformułowanie też wcale nie ma w intencji usprawiedliwiania się: gdybym nie przegapił – też bym nie interweniował. Uważam, że każda redakcja ma swoje zasady i jeśli dokonuje adiustacji tekstu autora zewnętrznego – to z jakąś myślą; jeśli nie wypacza przy tym moich poglądów, to wszystko jest w porządku. Zawsze godzę się na takie zmiany i nie wściekam się (jak robi wielu autorów – z tym, że zazwyczaj są to autorzy jednego artykułu w życiu) o to, że mi np. zmieniono „lub” na „albo”.
Tak więc powtarzam raz jeszcze: cała wina jest po mojej stronie. Powinienm był po prostu zastąpić tekst pana Pawła omówieniem (czyli napisać to samo innymi słowami) – albo, cytując dosłownie, podać pełne źródło.
Chcę też powiedzieć, że opisując w poprzednim poście ususy redakcyjne gdy chodzi o podawanie nazwisk autorów wypowiedzi – opisałem nie tyle akurat „Politykę”, ile pewne ogólne zwyczaje dziennikarskie; drugą stroną jest inny zwyczaj: pisanie przy każdej okazji czegoś w rodzaju „mówi nam Brygida Kupść z Górki Dolnej, 47, matka trojga dzieci”.
Raz jeszcze biję się w piersi i informuję, że zwróciłem się do redakcji „Polityki” z prośbą o zamieszczenie następującego tekstu:
Wyjaśniam uprzejmie, że przywołanym w moim artykule „jednym z dyskutujących o sprawie internautów” jest pan Paweł Tkaczyk, zaś przytoczony w tekście akapit pochodzi z jego blogu w Sieci http://paweltkaczyk.midea.pl/.
Mam nadzieję, że to wyczerpuje ten przykry incydent i będzie stanowiło dla p. Tkaczyka dostateczną satysfakcję.

BTW zarówno „Polityka” – ale i nie tylko oni – potrafią bardzo ładnie pociąć niezamówiony tekst. Mają wyśmienitych i kreatywnych redaktorów.

Bogdan Miś napisał:

Mam nadzieję, że to wyczerpuje ten przykry incydent i będzie stanowiło dla p. Tkaczyka dostateczną satysfakcję.

Gdyby to była moja część to ja bym się nie wykłucał i bym był zadowolony, o ile ten tekst byłby umieszczony w dobrze widocznym miejscu, bo jak nie dalej miałbym żal do redakcji.

Polecam artykuł we „Wproście”, który znalazłem na wykop.pl. Łudząco przypominą komentowaną powyżej sprawę – mnóstwo cytatów z blogów bez podania jakiegokolwiek namiaru na autorów. Tylko puste słowa: „jeden z internautów” itp.

http://www.wprost.pl/ar/?O=89274&C=57

A co zmieniłaby informacja, że to pani Iksińska wykupiła tę wycieczkę, a studentowi narzekającemu na swoją uczelnię jest Miauczyński? Czy całe zjawisko nagle zaczęłoby wyglądać inaczej, gdyby podwoić objętość opisu mnóstwem niepotrzebnej wiedzy o Kowalskim, Nowaku czy m0dl!shce_13.5? Rozumiem, że marzeniem każdego grafomana jest trafić na pierwsze strony, ale bez przesady.

Zresztą może to i lepiej, że w pokazie zjawiska ,,w Internecie jest mnóstwo wszystkiego” autor nie używa konkretnych nazwisk, pseudonimów czy adresów. Lepiej dla tych nazwisk…

To, czy „lepiej dla tych nazwisk”, czy nie, to już inna kwestia. Fakt faktem, że obie sprawy odnoszą się w zasadzie do tego samego zjawiska – nieujawniania autora cytatu. A jeśli cytowanie w „Polityce” tego bloga bez ujawniania autora osoby udzielające się powyżej uznały za nieetyczne, to artykuł z „Wprostu” nie jest chyba inny. Cytaty w obu artykułach różnią się co prawda długością, ale to dla mnie nie jest żadnym argumentem.

Czy jak napiszę dupa na swoim blogu, którego nie mam, to każdy, kto zacytuje gdzieś to słowo w byle gazetce, może być nawet ścienna, ma wspominać też o mojej osobie? Proszę, przestań. Rozumiem, że jakaś konkretna i sensowna myśl powinna być opatrzona jakimś przypisem (aczkolwiek ten przypis zazwyczaj _nic_ nie wnosi do istoty sprawy — przeciętny czytelnik nie stanie się uboższy, jeśli nie pozna imienia i nazwiska autora, o którym zapomni za góra pięć minut), ale każde pieprzenie trzy po trzy? Tylko dlatego, że każdemu grafomanowi będzie ciekła ślina na samą myśl zaistnienia? Rozsądku trochę, nie dla psa kiełbasa.

Równie dobrze możesz powiedzieć, że potencjalny użytkownik strony nie stanie się uboższy, jeśli nie pozna prawdziwego autora strony, na której plagiacie właśnie się znalazł. Nie chodzi mi tu o kwestię informacyjną, bo zgodzę się z Tobą, r, że wzmianki o autorach cytatów w co drugiej linijce Wprostowego artykułu byłyby niezręczne. Problem w tym, że nie można określić jasnej granicy określającej cytat, przy którym należy wspomnieć o autorze danej wypowiedzi.

Wspomnienie o Nowaku czy Iksińskim może być o tyle istotne, że Czytelnik mógłby chcieć zajrzeć do bloga rzeczonego Nowaka czy Iksińskiego i po przeczytaniu notki wyrobić sobie własny punkt widzenia. Cytowanie na zasadzie „jeden z Internautów” taką możliwość Czytelnikowi odbiera…