Jeśli ktoś jest zwolennikiem socjalizmu, liberalizmu, lepperyzmu, komunizmu czy krwiożerczego kapitalizmu, to jest jego osobisty problem. Jego wybór, jego broszka, naprawdę nic mi do tego. Dopóki swoje poglądy wygłasza kulturalnie, to wszystko jest w porządku. Może u mnie pisać, możemy sobie pogadać i tak dalej – cenzurował innego punktu widzenia nie będę, bo to nie ma sensu.
Jeżeli jednak interlokutor zaczyna buraczyć w stylu, jaki widać w komentarzach wyżej, to choćby miał wszystkie poglądy zgodne z moimi, zostanie wykasowany. Nie znoszę chamstwa wręcz organicznie, może dlatego że wszędzie go pełno, a jeszcze cham chama popiera i chamstwem się szczyci. Aż się chce zacytować klasyka – „nie o takie Polskie walczyliśmy”.

Dla mnie kultura osobista ma dość szerokie, ale jednak określone granice. Kanon akceptowalnych zachowań jest jeden i naprawdę nie widzę powodu, dla którego należy równać w dół i pospolitować się z chamstwem.

Wracając do meritum, to nieustannie mnie zadziwia kilka prawidłowości.

1. Najgoręcej „stolicyzmu” bronią nie Warszawiacy z dziada-pradziada, ale element napływowy z mniejszych miejscowości. Dla wielu takich osób sam fakt zamieszkiwania w DC jest świadectwem gigantycznego awansu społecznego. Po części wynika to z tego, że Warszawa musi im się podobać, bo jako alternatywę widzą wyłącznie swoje poprzednie miejsce zamieszkania, równoznaczne z klęską.

2. Najgłośniej skrajne poglądy wygłaszają osobnicy, którzy pracują na kiepsko opłacanych stanowiskach / pracują po przysłowiowe 60h/dobę bez jakichś naprawdę zauważalnych efektów. Bardzo często uważają się za ważną i niezbędną część firmy, choć tak naprawdę są jedynie nieistotnym trybikiem.
Ślepe trzymanie się idei krwiożerczego kapitalizmu jest dla nich usprawiedliwieniem obranej drogi życiowej, a katechizmem i kroplówką różne poradniki w stylu „Jak osiągnąć sukces w tydzień” czy kasety szkoleniowe korporacji na A [nazwy nie wymienię, bo jeszcze Ci bloga zamkną ;)].

3. Wyznawanie tych idei jest tak silne, że jakakolwiek krytyka tego systemu jest nie do pomyślenia, a myślenie o wadach niedopuszczalne. Poniekąd jest to słuszna reakcja obronna organizmu. Wszak przyznanie, że krwiożerczy XIX-wieczny kapitalizm nigdzie się nie sprawdził i ma sporo minusów, mogłoby zachwiać całym światem wyznawcy. Idzie za tym uznawanie krytyki wyścigu szczurów i krwiożerczego kapitalizmu za krytykę personalną i reagowanie agresją.

4. Agresja słowna to maskowanie własnych kompleksów i braku pewności siebie. Działa to trochę na zasadzie „nie wiem, czy on mnie teraz nie obraża, więc na wszelki wypadek dam mu w mordę”. Idzie za tym również węszenie „spisków”, niczym w monologu „Kasjer-dupa” kabaretu Dudek.

Większość z wymienionych wyżej zachowań przechodzi z wiekiem i nabywaniem doświadczenia, przynajmniej u tych myślących. Nagle okazuje się, że kariera nie jest ważniejsza od rodziny, a wymiana 10% zarobków na 20% więcej czasu spędzonego z dziećmi to świetny interes. Ale do tego trzeba być „tatuśkiem” i rozumieć „moralne protest songi”, a to trudne. Znacznie łatwiej jest żyć ślepo wierząc w mit pucybuta-milionera oraz wspaniałość „American Dream”, niż z własnymi przemyśleniami.

Nie wiem, ile masz lat, gdzie pracujesz i dlaczego jesteś tak zafiksowany na „krwiożerczym kapitalizmie” (pomogłoby mi to Cię lepiej zrozumieć). Ale nie zgadzam się z Tobą: jestem „przykładnym tatuśkiem” i „orędownikiem moralnych protest songów” (vide: Ja naprawdę tak prowadzę firmę) i absolutnie nie boję się starcia z „drapieżnikiem z Warszawy” (czy z jakiegokolwiek innego miasta).

Kapitalizm jest po to, żeby korzystać z jego dobrodziejstw, a nie dawać mu się „zarzynać”. Trzeba na to zapracować, to prawda — ale to wcale nie oznacza, że masz być niewolnikiem systemu :)

P.S. „Już dawno nauczyłem się, że jeśli wyjdę z pracy o 22, na drugi dzień roboty wcale nie ubywa. Więc wychodzę o 15, a resztę pracy mogę robić z domu (albo z dowolnego miejsca ? dzięki gadżetom).” … ładnie powiedziane. Czy w pracy czy w domu i czy dzięki gadżetom, to ta sama praca …